Uzasadnienie
Decyzją z 20 stycznia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie utrzymało w mocy decyzję Starosty Jasielskiego z [...] grudnia 2014 r., którą cofnięto skarżącemu posiadane przez niego uprawnienia do kierowania pojazdami, z powodu istnienia przeciwwskazań zdrowotnych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie R. L. wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Kolegium.
Postanowieniem z 8 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że strona skarżąca na poparcie zgłoszonego wniosku nie przedstawiła jakiejkolwiek argumentacji, co jednak nie zwalniało Sądu od merytorycznego jego rozpoznania przy uwzględnieniu materiału zgromadzonego w aktach sprawy. Niemniej, na podstawie przeprowadzonej analizy nie było możliwe ustalenie, jakie negatywne i nieodwracalne skutki mogą wyniknąć dla skarżącego z wykonania decyzji. Sąd podkreślił, że w postępowaniu wpadkowym o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu prowadzonym w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. nie chodzi o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz dodatkowe skutki, jakie mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powołanym przepisie. Na takie skutki nie wskazał skarżący i niebezpieczeństwa wystąpienia okoliczności warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie stwierdził również Sąd z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wskazał, że celem decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami z powodu przeciwwskazań zdrowotnych jest wyeliminowanie kierowcy pojazdu jako uczestnika ruchu drogowego, który może stworzyć potencjalne zagrożenie w ruchu. Wstrzymanie wykonania takiej decyzji powinno być zatem uzasadnione wyjątkowymi okolicznościami, a takie okoliczności nie zostały w sprawie wykazane.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł R. L.. Wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie nieaktualnego zaświadczenia lekarskiego. Jej wykonanie naruszy zaś podstawowe prawo skarżącego do swobodnego poruszania się (wykonywane przez jazdę własnym samochodem) oraz wyrządzi mu niepowetowaną szkodę w postaci poniesienia kosztu najmu kierowcy. Jak wskazał skarżący, są to konsekwencje bardzo poważne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie podano przyczyn mających go uzasadnić. Przyczyny takie nie wynikają również z akt sprawy.
Ponadto, nie zasługują na uwzględnienie powody, które podane zostały dopiero na etapie zażalenia. Nie istnieje bowiem prawo podstawowe (konstytucyjne) do jazdy własnym samochodem, a swobodne poruszanie się może być wykonywane w inny sposób. Brak uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi nie powoduje zaś konieczności korzystania z komercyjnych usług kierowcy, a co więcej, korzystanie z takich usług nie oznacza jeszcze wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 1 p.p.s.a.
To właśnie wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mogłoby doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody, skoro organ administracji publicznej uznał, że stan zdrowia skarżącego nie pozwala mu na prowadzenie pojazdów mechanicznych. Zasadność tego poglądu wyrażonego przez organ oceni Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, rozpoznając skargę.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.