Postanowienie NSA z 7 sierpnia 2008 r., I OZ 577/08

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 7 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Gl 402/07 odrzucające zażalenie na postanowienie z dnia 11 marca 2008 r. odrzucające skargę kasacyjną A. R.

Od orzeczenia

od wyroku z dnia 20 listopada 2007 r.

Skład

Sędzia NSA Maria Wiśniewska przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]., nr [...]. w przedmiocie uprawnienia do kierowania pojazdami postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 14 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Gl 402/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie A. R. na postanowienie z dnia 11 marca 2008 r. o odrzucające jego skargę kasacyjną.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że strona postępowania sądowego, która jest radcą prawnym lub adwokatem, korzystając z przyznanej ustawą możliwości wniesienia środka odwoławczego osobiście przez nią sporządzonego, musi jednocześnie liczyć się z koniecznością spełnienia wszystkich innych wymagań, które ustawa wiąże z czynnościami adwokata, radcy prawnego, a w tym z konsekwencjami wynikającymi z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), polegającymi na odrzuceniu zażalenia bez wezwania do uiszczenia wpisu w przypadku jego nienależytego opłacenia. W tym względzie Sąd powołał się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2006 r., sygn. akt II OZ 915/06 (ONSAiWSA 2007/11/135) oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 2005 r., sygn. akt III CZ 2/05 (Biuletyn SN 2005 r., nr 6).

Skarżący będąc adwokatem, wniósł osobiście przez siebie sporządzone zażalenie, nie uiszczając jednak należnego od tego zażalenia stałego wpisu sądowego, w związku z tym na podstawie art. 221 P.p.s.a., Sąd pierwszej instancji zażalenie to odrzucił.

Powyższe postanowienie skarżący A. R. zaskarżył zażaleniem do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jego uchylenie. W zażaleniu zarzucił, że art. 221 P.p.s.a. odnosi się do pism wnoszonych przez adwokata. Skarżący wprawdzie jest adwokatem, ale przede wszystkim jest stroną i tym samym przeniesienie tego obowiązku na stronę jest nadmiernym formalizmem prawnym. Ponadto przepis ten ogranicza konstytucyjne prawo strony do sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie skarżący będąc równocześnie adwokatem, skorzystał z przewidzianej w art. 175 § 2 P.p.s.a. możliwości osobistego sporządzenia skargi kasacyjnej oraz przewidzianego w art. 194 § 4 P.p.s.a zażalenia na postanowienie odrzucające jego skargę kasacyjną. Tym samym został objęty wszystkimi rygorami procesowymi jakie ustawa nakłada na adwokata wnoszącego środek odwoławczy w zakresie jego opłacenia. W postępowaniu sądowoadministracyjnym regułą jest, że pisma procesowe podlegające opłacie sądowej stałej, a które nie zostały należycie opłacone przez adwokata lub radcę prawnego, pozostawia się bez rozpoznania lub odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty (art. 221 P.p.s.a.).

Przepis § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193) przewiduje, że zażalenie podlegało opłacie stałej w kwocie 100 zł bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności.

Prawidłowo więc Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie skarżącego, którego przy wniesieniu nie opłacił wpisem stałym.

Należy też podkreślić, wbrew poglądowi skarżącego, że w niniejszej spawie w żadnym wypadku jego konstytucyjne prawo do sądu nie zostało ograniczone. To sam skarżący działając przed Sądem swoim zaniedbaniem uiszczenia wpisu stałego doprowadził do niekorzystnej dla siebie sytuacji procesowej.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.