Uzasadnienie
N. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z dnia 12 listopada 2020 r., nr KO-943/4103/500/20 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W skardze został jednocześnie złożony wniosek o wstrzymanie wykonania wyżej wskazanego aktu oraz utrzymanej nim w mocy decyzji Prezydenta Miasta Płocka z 24 września 2020 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 98/21, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że wniosek o wstrzymanie nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia. Sąd podkreślił, że samo wpisanie w żądania skargi wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego, nie może stanowić podstawy do wydania przez Sąd oczekiwanego przez stronę skarżącą orzeczenia.
Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie wskazując, że świadczenie pielęgnacyjne jest środkiem umożliwiającym funkcjonowanie.
Pismem z dnia 13 lipca 2021 r. pełnomocnik z urzędu skarżącego – drogą elektroniczną – cofnął zażalenie, załączając scan w/w dokumentu. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej z dnia 21 grudnia 2021 r., wezwano w/w pełnomocnika do nadesłania – w terminie 7 dni – podpisanego pisma z dnia 13 lipca 2021r., wskazując, że gdy pismo wnoszone jest drogą elektroniczną, powinno zostać podpisane przez stronę lub jej pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, stosownie do art. 46 § 2a i 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz, 2325 ze zm. – dalej "p.p.s.a."). Wezwanie to zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 29 grudnia 2021 r., jednak pozostało bez odpowiedzi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 46 § 2 a p.p.s.a., w przypadku gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, powinno zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Zasady podpisywania przewidziane w § 2a dotyczą także załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego (§ 2b).
W niniejszej sprawie, wobec okoliczności, że pełnomocnik skarżącego nie nadesłał podpisanego pisma cofającego zażalenie, do czego był wzywany, uznać należało, że zostało ono złożone nieskutecznie, zatem nie mogło zostać rozpoznane. To zaś oznacza, że do rozpoznania pozostało zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 98/21 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. To zażalenie zostanie rozpoznane w niniejszym postanowieniu.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 powołanego przepisu, jednak wyłącznie wtedy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić przy tym należy, że postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dotyczy wyjątku od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi więc wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sąd musi dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy jeszcze raz podkreślić – jest wyjątkiem od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a.
Użyte przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. nieostre pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności zaprezentować wnioskodawca. Samo powołanie się na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. Podkreślić także należy, że rozstrzygając wniosek o wstrzymanie, Sąd nie bada legalności zaskarżonego aktu, bowiem prowadziłoby to do tzw. przedsądu. Bada jedynie, czy wykonanie zaskarżonego aktu może prowadzić w okolicznościach danej sprawy, wskazanych przede wszystkim przez skarżącego we wniosku, do zagrożenia w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Dlatego też – jak przyjęto w judykaturze – wniosek taki powinien zawierać odrębne uzasadnienie. Podkreślić także należy, że o znacznej szkodzie można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Każdy bowiem akt prawny wywołuje określone skutki prawne, nie wszystkie jednak podlegają ochronie tymczasowej.
W rozpoznawanej sprawie, ani we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ani w przedmiotowym zażaleniu skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a tylko ta kwestia jest istotna w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji.
Wobec tego należy uznać, że Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.