Postanowienie NSA z 17 marca 2017 r., I OZ 581/17

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 17 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 343/16 odrzucające wniosek o uzupełnienie wyroku

Sprawa

w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 29 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek Z. R. o uzupełnienie wyroku z dnia 13 lipca 2016 r., którym oddalono jego skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji W uzasadnieniu postanowienia Sąd, powołując się na art. 157 § 1 i § 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazał, że wyrok w niniejszej sprawie został ogłoszony – po przeprowadzeniu rozprawy – w dniu 13 lipca 2016 r. Wniosek o jego uzupełnienie winien zostać zgłoszony najpóźniej do dnia 27 lipca 2016 r. Skarżący z żądaniem uzupełnienia wyroku wystąpił 24 października 2016 r., a więc po upływie ustawowego terminu. Sąd wskazał, że na bieg terminu nie ma wpływu nieobecność skarżącego na rozprawie, tym bardziej, że był on reprezentowany przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika wyznaczonego w ramach przyznanego skarżącemu prawa pomocy.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Z. R. domagając się "stwierdzenia nieważności postępowania i uchylenia postanowienia" z powodu pozbawienia go możności działania i obrony swych praw.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie, od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

W niniejszej sprawie, w związku z treścią art. 141 § 2 P.p.s.a., wyrok Sądu oddalający skargę nie był doręczany z urzędu, lecz na wniosek skarżącego. Oznacza to, że od dnia ogłoszenia wyroku w dniu 13 lipca 2016 r. rozpoczął bieg 14-dniowy termin do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku i do dnia 27 lipca 2016 r. skarżącemu przysługiwało prawo do złożenia tego wniosku. Żądanie skarżącego w tej materii, wystosowane w dniu 24 października 2016 r. Sąd I instancji prawidłowo uznał za wniesione po terminie, o jakim mowa w art. 157 § 1 P.p.s.a.

W tej sytuacji należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a zażalenie nie zawiera argumentacji mogącej podważyć prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Nie można podzielić stanowiska autora zażalenia, że w niniejszej sprawie pozbawiono skarżącego możności działania i obrony swych praw. Niezasadne jest twierdzenie, że postępowanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, polegające na skierowaniu zawiadomienia o rozprawie jedynie do pełnomocnika skarżącego pozbawiło skarżącego możliwości obrony. Nie ulega wątpliwości, że w tej sprawie skarżący był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego w ramach przyznanego mu prawa pomocy. Tym samym, stosownie do art. 67 § 5 P.p.s.a., pisma w sprawie należało doręczać (wyłącznie) pełnomocnikowi. Sąd pierwszej instancji, zasadnie więc skierował zawiadomienie o terminie rozprawy do wyznaczonego w sprawie pełnomocnika. Powyższe nie stało na przeszkodzie, aby w rozprawie przed sądem administracyjnym uczestniczył zarówno pełnomocnik strony, jak i sama strona. Jednakże to w gestii pełnomocnika strony, któremu doręcza się pisma sądowe, pozostawała kwestia poinformowania strony, którą reprezentuje, o ich treści, w tym o terminie i miejscu rozprawy. Uwzględniając, że zawiadomienie o terminie rozprawy doręczono pełnomocnikowi strony, będącemu adwokatem, a więc osobą profesjonalnie świadczącą pomoc prawną, należało przyjąć, że interes strony był należycie chroniony, a tym samym zostały spełnione gwarancje procesowe zapewniające prawo strony do obrony swoich interesów.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.