Postanowienie NSA z 24 lipca 2014 r., I OZ 582/14

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 24 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. L. i H. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 3281/13 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi

Sprawa

w sprawie ze skargi I. L. i H. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Jolanta Rudnicka przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 22 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 3281/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił I.L. i H. W. przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Orzeczenie Sądu zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 3281/13 odrzucił skargę I. L. i H. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania z uwagi na złożenie skargi po upływie ustawowego trzydziestodniowego terminu.

Odpis powyższego postanowienia wraz z pouczeniem o prawie wniesienia skargi kasacyjnej, doręczony został pełnomocnikowi skarżących w dniu 10 marca 2014 r.

Pismem z dnia 14 marca 2014 r. skarżące wniosły od powyższego postanowienia zażalenie, które postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2014 r. zostało przez Sąd odrzucone.

W dniu 28 kwietnia 2014 r. Wojewoda [...] przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożony w dniu 14 marca 2014 r. wniosek strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2013 r.

W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca wskazała, że nie zaprzecza, iż skargę złożyła nie za pośrednictwem organu, ale bezpośrednio do WSA w Warszawie. Zrobiła to jednak w terminie otwartym (data rejestracji skargi w Sądzie 5 grudnia 2013 r.), który upływał w dniu 9 grudnia 2013 r. Przekazanie zaś skargi przez Sąd do organu nastąpiło 10 grudnia 2013 r., a zatem trzy dni robocze od momentu otrzymania przedmiotowej skargi przez Sąd. Wobec powyższego, do uchybienia terminu nie doszło z winy skarżących, a strona nie może ponosić negatywnych konsekwencji opóźnień w obrocie korespondencji sądowej.

Odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia skargi, Sąd stwierdził, że okoliczności wymienione przez pełnomocnika skarżących we wniosku o przywrócenie terminu nie świadczą o braku winy strony w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do wniesienia skargi.

Sąd podkreślił, że działanie strony w przedmiotowej sprawie, a w szczególności złożenie skargi bezpośrednio do Sądu jest przejawem nie tylko niestaranności strony w prowadzeniu własnych spraw, ale przede wszystkim niedbalstwa, co w żadnym wypadku nie może stanowić podstawy przywrócenia terminu.

Ponadto argumentacja strony, że do niedochowania terminu doszło z winy urzędników sądowych, którzy niezwłocznie nie przekazali skargi do organu jest nie do zaakceptowania. To na stronie – w szczególności reprezentowanej przez pełnomocnika zawodowego – ciążył obowiązek prawidłowego złożenia skargi. Z kolei rolą Sądu było jedynie przekazanie skargi do Wojewody [...], w możliwym dla Sądu terminie.

Reasumując Sąd wskazał, że skarżące nie uprawdopodobniły, iż uchybienie terminu do wniesienia skargi nie było przez nich zawinione, co na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) uzasadnia odmowę uwzględnienia przedmiotowego wniosku.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyły I. L. i H. W. reprezentowane przez pełnomocnika, wnosząc o jego uchylenie.

Zdaniem skarżących Sąd nie odniósł się do argumentów podnoszonych we wniosku o przywrócenie terminu. Podstawowym zarzutem nie było bowiem to, że Sąd przekazał skargę do organu po terminie, ale okoliczność, iż Sąd zwlekał z przekazaniem skargi. Sąd wydał bowiem zarządzenie o przekazaniu skargi na 5 dni przed upływem terminu do jej wniesienia (5 grudnia 2013 r.), a mimo to skarga z przyczyn niczym nieuzasadnionych nie została przekazana do organu w terminie. Należy zatem stwierdzić, iż mimo to, że skarżące wniosły skargę bezpośrednio do Sądu, to mając na uwadze zwłokę Sądu, nie ponoszą one winy w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie podlega oddaleniu.

Ratio legis instytucji przywrócenia terminu stanowi ochrona stron postępowania przed negatywnymi skutkami w zakresie postępowania sądowego w przypadku braku winy w niedokonaniu w terminie czynności procesowej. Jedną z zasadniczych przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu jest więc uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę braku winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Aby uprawdopodobnić okoliczności uzasadniające wniosek o przywrócenie terminu, strona powinna uwiarygodnić swoją staranność przy prowadzeniu własnych spraw, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu była od niej niezależna. Chodzi więc o wskazanie takich okoliczności, których wystąpienie nie leżało po stronie skarżącego, a uniemożliwiło mu dopełnienie czynności procesowej w terminie. Przy ocenie braku winy przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy, przy uwzględnieniu uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem.

Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, iż w rozpoznawanej sprawie okoliczności przytoczone przez stronę skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie wskazują na brak winy w niezachowaniu tego terminu. Zwrócić należy bowiem uwagę, iż argumenty podnoszone przez stronę, a dotyczące zwłoki Sądu w przekazaniu skargi do organu stanowią w istocie próbę przerzucenia na Sąd winy za przekazanie skargi właściwemu organowi z opóźnieniem, a w konsekwencji za wniesienie skargi z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Okoliczność ta nie może jednak usprawiedliwiać braku winy strony. Sąd nie zaniedbał bowiem obowiązku przekazania skargi Wojewodzie [...], zaś jak wynika z akt sprawy, poszczególne czynności podejmowane były przez pracowników sądu w rozsądnych terminach. Słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, że to na stronie – w szczególności reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika – ciąży obowiązek prawidłowego złożenia skargi. Sąd zaś, mając na uwadze wypracowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd dotyczący powinności przekazywania organowi skarg złożonych bezpośrednio do sądu, zobowiązany jest uczynić to w możliwie krótkim terminie, co w rozpoznawanej sprawie miało miejsce. Nie można zatem uznać, jak chcą tego skarżące, że przekazanie skargi przez Sąd organowi administracji po upływie terminu do jej wniesienia stanowi uprawdopodobnienie braku winy strony w uchybieniu terminu, tym bardziej, że w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji nie pozostawał w zwłoce w podejmowaniu czynności zmierzających do nadania skardze biegu. Zaniedbanie skarżących reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika jest zatem konsekwencją niedochowania należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw, co uniemożliwia przyjęcie, że brak jest winy strony w niedochowaniu terminu.

Tym samym uznać należy, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.