Uzasadnienie
W dniu 24 lutego 2015 r. (w uzasadnieniu WSA błędnie podano rok 2014) na biuro podawcze Sądu wpłynął wniosek P.G. (skarżący) o wymierzenie Zarządowi Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w R. (organ) grzywny z tytułu nieterminowego przekazania do Sądu jego skargi z dnia 9 października 2014 r. na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
W odpowiedzi na przedmiotowy wniosek pełnomocnik organu wskazał, że skarga wraz z odpowiedzią na skargę została przesłana do Sądu w dniu 6 listopada 2014 r., a zatem w terminie (przewidzianym w art. 54 § 2 p.p.s.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem wymierzył organowi grzywnę w wysokości 100 złotych.
Jak wskazał Sąd, z akt sprawy zarejestrowanej pod sygn. akt VIII SAB/Wa 13/15 wynika jednoznacznie, że skarga skarżącego na bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej opatrzona jest datą 9 października 2014 r., nie wynika natomiast w żaden sposób, kiedy wpłynęła do organu (brak prezentaty organu). Ww. skarga wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę została przez organ przekazana do Sądu w dniu 6 listopada 2014 r. Powyższa okoliczność uzasadniał zdaniem Sądu stwierdzenie, że wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie.
W sprawie bezsporne jest, iż organ zobowiązany był do przekazania skargi do Sądu w terminie 15 dni, określonym w art. 21 pkt 1 u.d.i.p., który przy założeniu, że skarga wpłynęła w dniu 9 października 2014 r., upływał w dniu 24 października 2014 r. Bezsporną jest także okoliczność, iż swój obowiązek organ wykonał dopiero w dniu 6 listopada 2014 r., tj. z trzynastodniowym uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 21 pkt 1 u.d.i.p.
Biorąc pod uwagę okoliczność, iż przekazanie skargi do Sądu nastąpiło z trzynastodniowym uchybieniem terminu, Sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, że orzeczona kwota grzywny 100 zł stanowić będzie sankcję na tyle dotkliwą, że zapobiegnie w przyszłości niewywiązywaniu się organu z obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, nałożenie grzywny we wskazanej wysokości było celowe dla realizacji funkcji represyjnej i prewencyjnej. Uwzględnienie wniosku uzasadniało zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu poniesionych kosztów postępowania (wpis w kwocie 100 zł), zgodnie z art. 200 p.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego w R. Zdaniem organu z podanych przez Sąd okoliczności nie wynika, aby uchybił organ terminowi, do czego też nie odniósł się Sąd.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w myśl art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz.U. z 2014 r., poz. 782), w terminie 15 dni.
W myśl zaś art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Ratio legis komentowanej normy jest zabezpieczenie sfery praw i interesów skarżącego przed dezorganizowaniem postępowania sądowoadministracyjnego przez organ administracji publicznej (zob. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2013, s. 328, 331).
W niniejszej sprawie zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Skarga skarżącego została bowiem zarejestrowana przez Sąd pierwszej instancji pod sygnaturą VIII SAB/Wa 88/14. Analiza akt tej sprawy wskazuje, że na skardze znajduje się prezentata Polskiego Związku Okręgowego w R., określająca, że skarga wpłynęła dnia 21 października 2014 r. pod l. dz. 899. Okoliczności tej nie dostrzegł Sąd pierwszej instancji.
Mając na uwadze powyższe, piętnastodniowy termin do przekazania skargi sądowi administracyjnemu upływał 5 listopada 2014 r. Skoro zatem organ spełnił swój obowiązek w dniu 6 listopada 2014 r. to należy stwierdzić, iż jednodniowa zwłoka nie uzasadniała wymierzenia organowi grzywny. Grzywna ta nie realizowałaby bowiem swojej funkcji. Pamiętać przy tym należy, że art. 55 § 1 p.p.s.a. pozostawia po stronie Sądu pewną dozę uznania.
Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w związku z art. 197 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.