Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 15 grudnia 2016 r., II SA/Wa 1313/16, odrzucił skargę M. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego i orzekł o zwrocie skarżącemu kwoty 200 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.
W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej ppsa), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ppsa). Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, skarżący otrzymał zaskarżoną decyzję dnia 7 czerwca 2016 r., a więc termin do złożenia skargi upłynął dnia 7 lipca 2016 r. Skarga została wysłana na adres organu drugiej instancji 14 lipca 2016 r., a zatem z uchybieniem terminu. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 30 listopada 2016 r., I OZ 1500/16, oddalił zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 września 2016 r., II SA/Wa 1313/16 odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi (k.2-5,15-17, 34-34-36, 43-44 akt sądowych).
Zażalenie na postanowienie z 15 grudnia 2016 r. wniósł M. S., wnosząc o jego uchylenie i zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, że Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 września 2016 r., podczas gdy skarżącemu do dnia złożenia zażalenia nie doręczono rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiotowej kwestii (k. 49 akt sądowych).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Kontroli instancyjnej w niniejszej sprawie poddane zostało postanowienie z 15 grudnia 2016 r. wydane w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 ppsa. Przepis ten stanowi, że Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 ppsa). Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ppsa).
Zgodnie z poglądem prezentowanym w orzecznictwie i piśmiennictwie, odrzucenie skargi wniesionej po terminie, w przypadku gdy został złożony wniosek o przywrócenie terminu, możliwe jest dopiero po prawomocnym rozpoznaniu wniosku o przywrócenie terminu (wyrok NSA z 18.2.2005 r., OSK 1041/04, Lex 156412, aprobowany przez M. Jagielską, A. Wiktorowską, P. Wajdę w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2015, s. 472, nb 8; postanowienie NSA z 28.10.2015 r., II OSK 2557/15, Lex 1987152). Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie - postanowieniem z 30 listopada 2016 r., I OZ 1500/16, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 września 2016 r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
Podnoszona przez skarżącego w zażaleniu okoliczność jakoby do dnia złożenia zażalenia, tj. do 28 grudnia 2016 r., nie doręczono mu rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2016 r., I OZ 1500/16, oddalającego zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 września 2016 r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi, jest bezzasadna, bowiem odpis prawomocnego postanowienia z 30 listopada 2016 r. doręczono skarżącemu w wyniku prawidłowego zastosowania instytucji doręczenia zastępczego dnia 19 grudnia 2016 r. (art. 73 § 1-4 ppsa; k. 34-36, 49, 55 akt sądowych).
Zgodnie z art. 73 § 1 ppsa w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 ppsa, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 ppsa). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 ppsa). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4 ppsa). Przyjmuje się, że po upływie ostatniego dnia terminu, o którym mowa w art. 73 § 3 ppsa, ustanawia się fikcję prawną doręczenia. Oznacza to, że skuteczność doręczenia dokonanego w tym trybie zależy w szczególności od prawidłowego zawiadomienia adresata o pozostawieniu pisma, które może być odebrane. Domniemanie doręczenia pisma nie nastąpi zatem w razie niespełnienia warunków określonych w art. 73 § 2 i § 3 ppsa i nie wywoła skutków prawnych dla strony dokonującej czynności procesowej
Przesyłka zawierająca odpis postanowienia z 30 listopada 2016 r. była dwukrotnie awizowana w dniach 5 i 13 grudnia 2016 r. i zwrócona do nadawcy (Naczelnego Sądu Administracyjnego) dnia 21 grudnia 2016 r. (k. 55 akt sądowych). Zatem, mając na uwadze brzmienie art. 73 ppsa, należy uznać, że została ona doręczona skarżącemu 19 grudnia 2016 r.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji.