Postanowienie NSA z 18 czerwca 2019 r., I OZ 582/19

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 18 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 listopada 2017 r. sygn. akt II SAB/Kr 17/17 o odrzuceniu zażalenia Z. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 października 2017 r. sygn. akt II SAB/Kr 17/17 o odrzuceniu skargi Z. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Kr 17/17 utrzymującego w mocy postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 czerwca 2017 r. sygn. akt II SAB/Kr 17/17 o oddaleniu wniosku Z. B. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata

Sprawa

w sprawie ze skargi Z. B. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w T. w przedmiocie wykonania wniosku skarżącego postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Tamara Dziełakowska przewodniczący

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z 28 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie Z. B. na postanowienie tego Sądu z 17 października 2017 r. o odrzuceniu skargi Z. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

W uzasadnieniu skarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że wniesione przez skarżącego zażalenie zostało sporządzone przez niego własnoręcznie, a nie przez adwokata lub radcę prawnego. Nie zostały zatem zachowane niezbędne wymogi formalne zażalenia, o których skarżący został pouczony w piśmie dołączonym do odpisu postanowienia z 17 października 2017 r. Z tych też przyczyn orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 w związku z art. 285I ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).

Zażalenie na powyższe zarządzenie złożył Z. B., zarzucając mu naruszenie art. 183 § 2 pkt 3 i 5 P.p.s.a. oraz wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonego orzeczenia lub stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia z dnia 28 sierpnia 2017 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 285l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) w przypadkach nieuregulowanych przepisami niniejszego działu do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Jednym z tych przepisów jest art. 175 § 1 P.p.s.a, który przewiduje tzw. przymus adwokacko – radcowski. Oznacza to, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia musi być sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, a jej niesporządzenie zgodnie z wymogiem z art. 175 P.p.s.a. jest brakiem nieusuwalnym. Jeśli więc skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie spełnia wymogu sporządzenia przez adwokata bądź radcę prawnego, to podlega odrzuceniu zgodnie z art. 285f § 3 P.p.s.a.

Ponieważ w okolicznościach niniejszej sprawy skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia została sporządzona i osobiście podpisana przez skarżącego, który nie należy do kręgu osób wymienionych w art. 175 P.p.s.a., to zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji odrzucił ją. Jednocześnie Sąd rozpoznający niniejsze zażalenie nie dopatrzył się zaistnienia w sprawie przesłanek nieważności z art. 183 § 2 pkt 3 i 5 P.p.s.a.

Ze wskazanych wyżej przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.