Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 marca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 795/18 oddalającego skargę E. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie udostępnienia danych z ewidencji i budynków.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że odpis ww. wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi skarżącej będącego adwokatem w dniu 5 marca 2019 r. bez pouczenia o skardze kasacyjnej.
Pismem z dnia 3 marca 2019 r. adresowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego, pełnomocnik skarżącej wniósł "skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 795/18". W treści skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej wskazał m.in. na treść art. 173 P.p.s.a. oraz art. 680 § 2 k.p.c. Przesyłkę zawierającą skargę kasacyjną nadano w urzędzie pocztowym w dniu 4 marca 2019 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał, że pełnomocnik skarżącej w treści skargi kasacyjnej z dnia 3 marca 2019 r., nie zawarł podstaw kasacyjnych ani ich uzasadnienia. We wspomnianej skardze kasacyjnej jedynie w sposób ogólny zarzucił Sądowi "rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy". Nie wskazał konkretnie jakie przepisy zostały naruszone oraz nie zamieścił szczegółowego uzasadnienia stawianego zarzutu, ograniczając się do stwierdzenia, że Sąd nie rozpoznał sprawy bowiem nie odniósł się w żaden sposób do zarzutów stawianych w skardze. Powyższe, w ocenie Sądu Wojewódzkiego, stanowiło nieusuwalny brak formalny skargi kasacyjnej skutkujący jej odrzuceniem (art. 178 w zw. z art. 177a p.p.s.a.).
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła E. J. domagając się jego uchylania i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach celem nadania biegu postępowaniu wywołanemu skargę kasacyjną.
Zdaniem wnoszącej zażalenie, katalog podstaw kasacyjnych nie jest katalogiem zamkniętym w rozumieniu takim, że tylko naruszenie określonego i indywidualnie wskazanego przepisu skutkuje wyczerpaniem podstaw kasacyjnych. We wniesionej skardze kasacyjnej została zaś skonkretyzowana podstawa kasacyjna jako naruszenie zasady praworządności, co obligowało Sąd do merytorycznego rozpoznania sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W myśl art. 176 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy przy tym rozumieć dokładne wskazanie takiej podstawy oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem podmiotu wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych polega zatem na wskazaniu konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu (ewentualnie innych jednostek redakcyjnych) oraz wyjaśnieniu, na czym to naruszenie polegało.
Z treści art. 177a w zw. z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wynika natomiast, że przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie są elementami konstrukcyjnymi skargi kasacyjnej i ich brak skutkuje jej odrzuceniem, bez uprzedniego wzywania strony do ich usunięcia. W doktrynie wskazuje się, że rygoryzm w tym zakresie wydaje się uzasadniony wysokim stopniem formalizacji skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, służącym precyzyjnemu ustaleniu zakresu sprawy przedstawianej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu do rozpoznania (por. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2016 r., str. 796). Stosownie bowiem do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej, zaś z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Słusznie Sąd Wojewódzki uznał, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna została obarczona nieusuwalną wadą konstrukcyjną w postaci braku wskazania podstaw kasacyjnych, co skutkować musiało jej odrzuceniem. Formułując bowiem w petitum skargi kasacyjnej zarzut rażącego naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, jej autor nie powołał żadnych przepisów, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji. Takich przepisów nie wskazano również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Wniesiona skarga kasacyjna ograniczyła się natomiast jedynie do ogólnego wskazania na czym w ocenie skarżącej polega wadliwość zaskarżonego wyroku, to jednak w świetle wyżej poczynionych wywodów nie jest tożsame ze wskazaniem podstawy prawnej poprzez podanie konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone. Podkreślić trzeba, że związanie granicami skargi kasacyjnej, o którym mówi art. 183 § 1 p.p.s.a., oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie ma ani uprawnienia, ani obowiązku uzupełniania, poprawiania czy interpretowania skargi kasacyjnej, zatem przytoczenie podstaw i ich uzasadnienie musi być tak uczynione, aby bez dokonywania ww. czynności Naczelny Sąd Administracyjny mógł mieć pewność co do tego, które przepisy zostały wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.