Postanowienie NSA z 6 sierpnia 2010 r., I OZ 586/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 6 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Po 520/09 odmawiające dokonania wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Po 520/09

Sprawa

w sprawie ze skargi P. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) kwietnia 2009 r., Nr (...) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Anna Lech przewodniczący

Uzasadnienie

P. K. zwrócił się o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 lutego 2010 roku, sygn. akt II SA/Po 520/09, żądając wyjaśnienia zwrotu "prowadzenie indywidualnego gospodarstwa rolnego" oraz praca w indywidualnym gospodarstwie rolnym", użytych w art. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz.U. Nr 54 poz. 310).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 10 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Po 520/09, odmówił wykładni wskazanego wyżej wyroku podkreślając, że wątpliwości uzasadniające potrzebę dokonania wykładni muszą mieć charakter obiektywny, znajdować oparcie w nieprecyzyjnej treści orzeczenia, nie mogą opierać się wyłącznie na subiektywnym odczuciu strony postępowania.

W ocenie Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie wyrok z dnia 5 lutego 2010 r. oraz jego uzasadnienie są sformułowane jednoznacznie, jasno i ich treść nie budzi wątpliwości. Zdaniem Sądu także z wniosku o dokonanie wykładni wynika, że treść tegoż wyroku i jego uzasadnienie nie budzą wątpliwości skarżącego. Zmierza on natomiast do wykorzystania trybu wykładni w celu poszerzenia orzeczenia Sądu o problematykę, która nie była przedmiotem rozstrzygnięcia i uzyskania interpretacji wybranych przez skarżącego przepisów. Sad podkreślił, że przewidziany w art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) tryb wykładni orzeczenia nie może służyć takim celom.

Na to postanowienie P. K. złożył zażalenie, w którym ponownie uzasadniał konieczność dokonania wykładni wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 lutego 2010 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

zgodnie z art. 158 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Oznacza to, że konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść sformułowana jest w sposób niejasny, mogący budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu wykonania wyroku (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zamykacze 2006, str. 345). Natomiast wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia.

W niniejszej sprawie w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że nie zachodzi konieczność dokonywania wykładni wyroku z dnia 5 lutego 2010 r.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie żądanie skarżącego dokonania wykładni wyroku z dnia 5 lutego 2010 r. stanowi w istocie polemikę ze stanowiskiem Sądu, która to polemika zmierza do poszerzenia rozstrzygnięcia, a to wykracza poza instytucję wykładni wyroku określoną w art. 158 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji.

Tym samym uznać należy, że zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji nie narusza przepisów obowiązującego prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny pragnie w tym miejscu zaznaczyć, że przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia była tylko i wyłącznie kontrola instancyjna zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 czerwca 2010 r., zatem pozostałe kwestie podniesione w niniejszym zażaleniu, nie mogły być rozpoznane.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.