Postanowienie NSA z 13 lutego 2013 r., I OZ 59/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 13 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 listopada 2012 r., sygn. akt II SO/Sz 16/12 o odrzuceniu zażalenie R. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 października 2012 r., sygn. akt II SO/Sz 16/12 o odrzuceniu wniosku R. O. o wymierzenie grzywny Prezesowi Sądu Okręgowego w Szczecinie za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami

Sprawa

sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia del. WSA Marian Wolanin

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie - na podstawie art. 178 z zw. z art. 194 § 1 pkt 10 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a." - odrzucił zażalenie R. O. na postanowienie tegoż Sądu z dnia 5 października 2012 r. o odrzuceniu, jako przedwczesnego, wniosku R. O. o wymierzenie grzywny Prezesowi Sądu Okręgowego w Szczecinie za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że w dniu 23 października 2012 r., pełnomocnik skarżącego, nadał w urzędzie pocztowym pismo zatytułowane "skarga kasacyjna" od powołanego postanowienia z dnia 5 października 2012 r. Podkreślił, że stosownie do treści art. 194 § 1 pkt 10 P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadku, gdy przedmiotem rozstrzygnięcia jest ukaranie organu grzywną. Zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia (art. 194 § 2 P.p.s.a.). W ocenie Sądu, powyższa regulacja znajduje zastosowanie również w przypadku wniosku o wymierzenie organowi grzywny, na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. zdanie pierwsze. Wniosek, o którym mowa, wszczyna odrębne postępowanie sądowe (art. 63 i art. 64 P.p.s.a.) niezależnie od postępowania wszczętego skargą na decyzję organu. Sąd podzielił pogląd wyrażony przez NSA w uchwale z dnia 7 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FPS 1/08, w myśl którego zgodnie z art. 173 § 1 in fine P.p.s.a. w związku z art. 194 § 1 pkt 10 P.p.s.a., na wydane w tym trybie postanowienie, służy stronie zażalenie, a nie skarga kasacyjna.

Skoro zatem odpis postanowienia z dnia 5 października 2012 r. odrzuceniu wniosku o ukaranie organu grzywną, doręczono pełnomocnikowi R. O. w dniu 12 października 2012 r., to oznacza, że środek odwoławczy w postaci zażalenia, należało wnieść do dnia 19 października 2012 r. Nadanie zatem pisma w dniu 23 października 2012 r. nastąpiło już po upływie terminu przewidzianego do wniesienia zażalenia.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł R. O. żądając jego uchylenia i przekazania sprawy "do dalszego biegu" a także zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

• naruszenie art. 194 § 1 pkt 10 P.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że w niniejszym przypadku ma on zastosowanie i od postanowienia w przedmiocie odrzucenia wniosku skarżącego o wymierzenie grzywny Prezesowi Sądu Okręgowego w Szczecinie należało złożyć zażalenie,
• naruszenie art. 173 § 1 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie.

Uzasadniając swoje stanowisko skarżący stwierdził, że uznanie skargi kasacyjnej za zażalenie i następnie odrzucenie zażalenia oznacza odmowę udzielenia sądowej ochrony prawnej żądaniu skarżącego, zawartemu we wniosku z dnia 9 lipca 2012 r., bez zajęcia merytorycznego stanowiska, co do zasadności tego żądania w świetle norm prawa materialnego.

Powołując orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienia z dnia 10 sierpnia 2005 r., sygn. akt I OZ 803/05; z dnia 29 listopada 2005 r., sygn. akt I OZ 1042/05 i z dnia 1lutego 2006 r., sygn. akt I OZ 1328/05), wskazał, że postępowanie w sprawie o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. jest odrębnym postępowaniem, wszczynanym na wniosek w przypadku nie zastosowania się przez organ do obowiązku przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy, oraz odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. Rozstrzygniecie w tej sprawie następuje w formie postanowienia kończącego postępowanie, od którego w myśl art. 173 § 1 ustawy P.p.s.a., przysługuje skarga kasacyjna. Zatem, w ocenie skarżącego, uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że na postanowienie z dnia 5 października 2012 r. przysługiwało zażalenie, a nie skarga kasacyjna i w konsekwencji odrzucenie zażalenia, jako wniesionego po terminie, nie jest trafne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie ma uzasadnionych podstaw, dlatego nie może odnieść zamierzonego skutku.

Podkreślić należy, że zarówno w orzecznictwie jak i w piśmiennictwie prawniczym wyrażany jest ugruntowany pogląd, którego wyrazicielem był Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 7 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FPS 1/08, i który Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela, że postępowanie w sprawie wymierzenia organowi grzywny wszczynane jest na wniosek – w rozumieniu art. 63 P.p.s.a. – strony skarżącej. Wniosek o wymierzenie organowi grzywny, o którym mowa w art. 55 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a. stanowi pismo wszczynające odrębne postępowanie. Wymierzenie organowi grzywny lub odmowa wymierzenia następują w drodze postanowienia, które jest zaskarżalne w drodze zażalenia. Pomimo tego, że jest to postanowienie kończące postępowanie w odrębnej sprawie od zainicjowanej wniesieniem skargi, to na mocy art. 194 § 1 pkt 10 P.p.s.a., będącego przepisem szczególnym, do zaskarżenia postanowienia tego rodzaju ustawodawca przewidział inny tryb odwoławczy niż określony w art. 173 P.p.s.a. Za takim stanowiskiem przemawiają również względy celowościowe. Trudno bowiem przyjąć, by racjonalny prawodawca obciążał stronę skarżącą koniecznością poszukiwania profesjonalnego pełnomocnika w sytuacji, gdy przedmiot sprawy – opieszałość organu w przekazaniu sądowi administracyjnemu skargi wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę – w żaden sposób tego nie uzasadnia.

W świetle powyższego należało uznać, że prawidłowo Sąd pierwszej instancji stwierdził, że środek odwoławczy wniesiony od postanowienia z dnia 5 października 2012 r., nazwany przez stronę skarżącą "skargą kasacyjną", jest w istocie zażaleniem na ww. postanowienie. Skoro tak, to termin do wniesienia środka odwoławczego, stosownie do art. 194 § 2 P.p.s.a., wynosił 7 dni licząc od dnia doręczenia postanowienia - które w niniejszej sprawie miało miejsce w dniu 12 października 2012 r. - i upłynął 19 października 2012 r. Wniesienia zatem zażalenia w dniu 23 października 2012 r. stanowiło czynność dokonaną po upływie terminu, która miała skutek w postaci odrzucenia środka zaskarżenia, stosownie do art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., co prawidłowo Sąd pierwszej instancji uczynił.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.