Postanowienie NSA z 2 lutego 2016 r., I OZ 59/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 2 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T.Z. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 grudnia 2015 r. sygn. akt II SAB/Łd 172/15 o wezwaniu skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej

Sprawa

w sprawie ze skargi T.Z. na bezczynność Rady Gminy Bełchatów w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia uchylić zaskarżone zarządzenie

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska

Uzasadnienie

Zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wezwał T.Z. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej, w kwocie 100 zł, za sporządzenie, na wniosek skarżącego, uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt II SAB/Łd 172/15, którym oddalono skargę strony.

Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł T.Z., podnosząc, iż jego wniosek nie dotyczył sporządzenia uzasadnienia wyroku z dnia 9 grudnia 2015 r., ale dokonania analizy postępowania toczącego się w niniejszej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Zauważyć trzeba bowiem, iż w istocie we wniosku z dnia 14 grudnia 2016 r. Tadeusz Zieliński nie domagał się w żadnym razie sporządzenia uzasadnienia wyroku z 9 grudnia 2015 r. Jedynym żądaniem strony było dokonanie, w oparciu o "art. 157 ustawy z 30 września 2002 r. o postępowaniu administracyjnym", analizy postępowania dotyczącego odrzucenia skargi na bezczynność Rady Gminy Bełchatów. Wprawdzie wniosek ten sformułowany został w sposób niezbyt czytelny, ale z pewnością intencją strony nie było żądanie sporządzenia uzasadnienia wyroku. Takie zakwalifikowanie wniosku strony przez Sąd było błędem. Jeżeli Sąd I instancji miał wątpliwości co do rzeczywistego charakteru wniosku skarżącego, winien był wezwać go do sprecyzowania żądania. Wezwanie skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej naruszało zatem art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 185 §1 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.