Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 12 czerwca 2015 r., sygn. akt I OZ 590/15, uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 2081/13 odmawiające R. M. przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi R. M. na postanowienie Szefa Służby Celnej z dnia [...] sierpnia 2013 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji i odrzucił kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Pismem z dnia 10 sierpnia 2015 r. R. M. złożył wniosek z którego wynika, że domaga się dokonania wykładni powołanego wyżej postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2015 r.
W uzasadnieniu wniosku skarżący postawił Sądowi między innymi pytania: 1) dlaczego w trakcie postępowania nie został rozpatrzony jego wniosek w sprawie wznowienia postępowania wszczętego wnioskiem w sprawie przyznania prawa pomocy z dnia 29 grudnia 2014 r.?; dlaczego w postanowieniu sprawę potraktowano jako wszczęcie nowego postępowania, choć on nigdy nie deklarował, że składa nowy wniosek o przyznanie prawa pomocy? Ponadto skarżący wniósł o udzielenie informacji dotyczącej obiegu pism pomiędzy Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie a Naczelnym Sądem Administracyjnym. Podniósł także kwestie dotyczące zakończonego już postępowania toczącego się z jego udziałem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – "dalej p.p.s.a."), do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 158 tej ustawy, sąd który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści.
Wskazać należy, że wykładni podlega zarówno sentencja jak i uzasadnienie orzeczenia. Natomiast konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcie, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (B. Dauter [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wydanie II str. 345).
Podkreślić jednakże należy, że wniosek o wykładnię orzeczenia nie może zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu, ani też opierać się na nowej ocenie sprawy pod względem prawnym, czy faktycznym. Nie może zatem prowadzić do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia. Taka właśnie sytuacja występuje w niniejszej sprawie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego treść postanowienia tego Sądu z dnia 12 czerwca 2015 r. nie budzi wątpliwości określonych w art. 158 p.p.s.a. W sposób jasny i czytelny wskazano w nim bowiem zarówno przedmiot, jak i sposób oraz powody rozstrzygnięcia Sądu.
Stwierdzić należy, że żądanie skarżącego wykracza poza ramy określone w art. 158 p.p.s.a. Zawiera bowiem w istocie polemikę z przedstawioną przez Sąd w postanowieniu z dnia 12 czerwca 2015 r. argumentację i zmierza do merytorycznej zmiany prawomocnego rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. art. 158 w związku z art. 166 i art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.