Postanowienie NSA z 11 sierpnia 2010 r., I OZ 592/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 11 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. C. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 lipca 2010 r. sygn., akt II SO/Sz 8/10 pozostawiające wniosek J. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym bez rozpoznania

Sprawa

w sprawie z wniosku J. C. o wymierzenie grzywny Przewodniczącemu Rady Miejskiej w L. postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Jolanta Rajewska przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zarządzeniem z dnia 5 lipca 2010 r., sygn. akt II SO/Sz 8/10 pozostawił bez rozpoznania wniosek J. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego wniosku o wymierzenie grzywny Przewodniczącemu Rady Miejskiej w L. Sąd I instancji w uzasadnieniu zarządzenia podał, że w dniu 5 maja 2010 r. (11 maja 2010 r.- data prezentaty sądu) J. C. złożył do akt sprawy pismo, w którym zwrócił się o umorzenie wpisu sądowego w kwocie 100 zł. Pismo to zostało potraktowane jako wniosek o przyznanie prawa pomocy. Przy piśmie z dnia 31 maja 2010 r. przesłano wnioskodawcy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej, celem jego wypełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że wyżej wymienione pismo wraz z formularzem PPF doręczono wnioskodawcy w dniu 4 czerwca 2010 r., mimo upływu zakreślonego terminu wnioskodawca nie uzupełnił braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, mając na względzie treść art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej powoływana jako P.p.s.a.), dnia 5 lipca 2010 r. zarządził pozostawienie wniosku J. C. (z dnia 5 maja 2010 r.) bez rozpoznania.

Zażalenie na powyższe zarządzenie złożył J. C. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że w piśmie z dnia 31 maja 2010 r. Sąd I instancji nie wskazał "jaka pomoc ma być rozpoznawana i jaka pomoc ma być mu przyznana". Wskazując na to, skarżący wniósł o uchylenie zarządzenia WSA w Szczecinie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z treścią art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. W przypadku braków formalnych wniosku, strona wzywana jest do ich uzupełnienia, zaś niewypełnienie żądania sądu powoduje konieczność pozostawienia wniosku bez rozpoznania, co wynika wprost z art. 257 P.p.s.a. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I OPS 1/08, publ. ONSAiWSA 2008 r.. z. 5 poz.

74. niezachowanie określonego w art. 252 § 2 P.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie, jest brakiem formalnym, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 257 P.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, bez względu na to, czy wniosek złożyła osoba fizyczna, czy osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie pozostawił bez rozpoznania wniosek J. C. o przyznanie prawa pomocy. Jak wynika z akt sprawy skarżący pismem z dnia 31 maja 2010 r. był wzywany do uzupełnienia braków formalnych swojego wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF. Wezwanie wraz z pouczeniem o terminie i skutkach jego niedotrzymania doręczone zostało skarżącemu w dniu 4 czerwca 2010 r. Mimo to J. C. w zakreślonym terminie nie wykonał powyższego wezwania, a skoro tak, to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zasadnie przyjął, że wniosek ten jako nieodpowiadający wymogom formalnym, należało pozostawić bez rozpoznania.

Zauważyć należy, iż skarżący w sposób jednoznaczny został pouczony, że skutkiem nieuzupełnienia braków formalnych wniosku będzie negatywne rozstrzygnięcie sprawy. Natomiast pozostawienie bez rozpoznania przedmiotowego wniosku, nie stoi na przeszkodzie złożeniu przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy we właściwej formie.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone zarządzenie nie narusza prawa, wobec czego na podstawie art. 184 w związku z art.197 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.