Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 listopada 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odmówił K. P. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez niego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 8 lipca 2021 r. w przedmiocie ustalenia K. P. opłaty za pobyt córki w domu pomocy społecznej w wysokości 460,73 zł miesięcznie od dnia 1 kwietnia 2021 r. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w skardze na ww. decyzję SKO skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie oraz do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia złożonego przez skarżącego wniosku o zwolnienie z ponoszenia opłat za pobyt córki w domu pomocy społecznej.
Skarżący nie sporządził uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie przytoczył żadnych faktów, ani też nie przedłożył żadnych dowodów, mogących posłużyć merytorycznej ocenie sformułowanego przez niego wniosku, co czyni go w istocie niepoddającym się sądowej weryfikacji i przemawia za jego abstrakcyjnym charakterem. Sąd I instancji uznał więc, że skarżący nie uprawdopodobnił związku przyczynowo-skutkowego między wykonaniem zaskarżonej decyzji, a wyrządzeniem mu znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków, w przypadku uchylenia przez sąd zaskarżonego aktu prawnego.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podniósł, że w wywiedzionej skardze wskazywał, iż wydatki czynione comiesięcznie dla ratowania własnego zdrowia uniemożliwiają ponoszenie odpłatności za pobyt córki w DPS w wysokości określonej zaskarżoną decyzją. Jej wykonanie sprawi, że zostanie on pozbawiony środków pieniężnych, które są dla niego znaczne, a tym samym doprowadzi do tego, iż nie będzie w stanie zaspokoić swoich podstawowych potrzeb życiowych, w tym wykupić leków, co spowoduje zagrożenie jego życia i zdrowia. Wskazał, że jest osobą schorowaną, ma orzeczony znaczny stopień niepełnosprawności. Na leczenie i leki wydaje miesięcznie ok. 1500 zł. Do zażalenia załączył dokumentację dotyczącą stanu zdrowia, wymiaru opłat za lokal mieszkalny od marca 2022 r. (530, 74 zł) oraz historię wybranych transakcji z rachunku bankowego za okres od 7 grudnia 2020 r. do 7 czerwca 2021 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – dalej: "P.p.s.a."), sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu, spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku prawidłowo przyjął, że wniosek skarżącego nie zawiera argumentów, które przemawiałyby za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sam wniosek nie został w ogóle uzasadniony, zaś informacje zawarte w uzasadnieniu skargi są na tyle ogólne, że ich analiza nie daje obrazu sytuacji skarżącego w kontekście przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwalała na jednoznaczne przyjęcie, że sytuacja materialna skarżącego jest na tyle trudna, że zasadnym było wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dokumentację, na podstawie której można jedynie pośrednio ocenić te warunki przedłożono dopiero przy zażaleniu na zaskarżone postanowienie. Nadesłane dokumenty nie dają Sądowi pełnego obrazu sytuacji finansowej skarżącego. Wnoszący zażalenie nie uprawdopodobnił, że ponosi koszty leczenia i leków w deklarowanej wysokości 1500 zł miesięcznie.
Na potwierdzenie tej okoliczności nie przedstawił żadnych dokumentów w postaci np. faktur, rachunków. W aktach administracyjnych znajdują się jedynie faktury z kwietnia 2021 r. na kwotę 179, 06 zł i 48, 82 zł. Brak jest również miarodajnych i aktualnych dokumentów wskazujących wysokość bieżących kosztów utrzymania. Załączone do zażalenia potwierdzenia przelewów obrazują jedynie część wydatków dotyczących m.in. opłat za mieszkanie i prawdopodobnie za usługi telekomunikacyjne. Dane te pochodzą z okresu od 7 grudnia 2020 r. do 7 czerwca 2021 r., a więc nie oddają aktualnej wysokości ponoszonych kosztów. Na podstawie przedłożonych dokumentów nie można ustalić na jakim poziomie kształtują się rzeczywiste, stałe miesięczne wydatki strony.
W konsekwencji skarżący nie uprawdopodobnił, że przy dochodach wynoszących 2563,73 zł, obciążenie kosztami za pobyt córki w DPS w kwocie 460,73 zł miesięcznie, groziłoby utratą środków utrzymania, którą można byłoby utożsamiać ze znaczną szkodą lub trudnymi do odwrócenia skutkami w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a.
Należy jednocześnie zauważyć, że konieczność ponoszenie opłat za pobyt w DPS, w każdym przypadku, niezależnie od zamożności strony, łączy się z obniżeniem dochodu, a nawet ewentualnymi trudnościami w sferze majątkowej. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów. Ponadto dochodzona od skarżącego należność jest należnością pieniężną, zatem w razie wydania korzystnego dla niego rozstrzygnięcia, podlegać będzie zwrotowi. Nie ma cechy nieodwracalności.
W tej sytuacji, wobec braku podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.