Postanowienie NSA z 30 stycznia 2018 r., I OZ 6/18

Wydany

30 stycznia 2018 r.

Sąd

r. Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 30 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 listopada 2017 r. o sygn. akt III SA/Lu 495/17 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Skład

Sędzia NSA Monika Nowicka przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi K.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 25 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

K.L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 25 lipca 2017 r., nr [...], w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.

W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie zawierał uzasadnienia.

Postanowieniem z dnia 8 listopada 2017 r. o sygn. akt III SA/Lu 495/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, skarżący w ogóle nie uzasadnił, w jaki sposób wykonanie decyzji mogłoby spowodować skutki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.; dalej p.p.s.a.). Na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zakwestionowanego orzeczenia nie przywołał żadnych argumentów odnoszących się do jego indywidualnej sytuacji, przemawiających za spełnieniem określonych w ustawie przesłanek, stanowiących podstawę wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonej decyzji. W szczególności skarżący nie wykazał stosownymi wyjaśnieniami oraz dokumentami źródłowymi okoliczności mogących wskazywać, że jedynym źródłem utrzymania skarżącego jest praca na stanowisku kierowcy, prawo jazdy jest mu niezbędne i bez niego zagrożona jest jego egzystencja. Zatrzymanie prawa jazdy niewątpliwie wiąże się z pewnymi utrudnieniami związanymi z codziennym funkcjonowaniem, jednakże nie można przyjąć, że okoliczność ta spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź będzie miała charakter nieodwracalny. Jedynie w wypadku utraty jedynego źródła utrzymania strony, spełniona zostaje przesłanka wyrządzenia znacznej szkody.

Sąd pierwszej instancji wyjaśnił kolejno w uzasadnieniu postanowienia, że brak wskazania przez skarżącego jakichkolwiek argumentów przemawiających za spełnieniem określonych w ustawie przesłanek stanowiących podstawę wstrzymania wykonania przez sąd zaskarżonej decyzji uniemożliwia uwzględnienie wniosku.

Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł K.L. Jak wskazał, jego jedynym źródłem utrzymania nie jest praca na stanowisku kierowcy, lecz praca jako górnik w Kopalni Węgla Kamiennego "Bogdanka" i – jak wskazał – codziennie, siedem dni w tygodniu, musi dojeżdżać do pracy samochodem. Zatem w ocenie skarżącego zatrzymanie prawa jazdy będzie równoznaczne dla niego z utratą pracy zarobkowej, a jest jedynym żywicielem rodziny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu zażalenia podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że nie wykazano w sprawie spełnienia przesłanek określonych ww. przepisem.

Skarżący upatruje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody w tym, że nie będzie mógł dojeżdżać samochodem do swojej aktualnej pracy w Kopalni Węgla Kamiennego "Bogdanka". Godzi się zatem wskazać, że wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przedstawił dokumentacji, która mogłaby wskazywać, iż indywidualna komunikacja samochodowa jest jedynym środkiem transportu umożliwiającym skarżącemu poruszanie się z miejsca jego zamieszkania do miejsca pracy. Nie pozwala to zatem wykluczyć możliwości skorzystania przez wnioskodawcę z komunikacji publicznej. Pozwoliłoby to wyeliminować wskazywane w zażaleniu niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie wskazuje się, że ewentualna mniejsza elastyczność podróżowania przy pomocy publicznych środków komunikacji nie wyrządza ani znacznej szkody ani powoduje trudnych do odwrócenia skutków, uzasadniających zastosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia 27 października 2015 r., I OZ 1368/15, z dnia 29 kwietnia 2016 r., I OZ 398/16 czy z dnia 28 lipca 2016 r., I OZ 798/16, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Stąd oddalono zażalenie na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.