Postanowienie NSA z 11 marca 2005 r., I OZ 60/05

Rozpoznanie

w dniu 11 marca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. K. i K.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 listopada 2004 r., sygn. akt II SA/Gl 394/04 o odmówieniu przyznania prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi D. K. i K.K. na postanowienie Wojewody Ś. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie sprostowania decyzji postanawia oddalić zażalenie

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Rausz

Uzasadnienie

Wnioskiem z dnia 30 września 2004 r., złożonym na urzędowym formularzu, skarżący D. i K. K. wnieśli o przyznanie prawa pomocy obejmujące zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu. Z wniosku tego wynika, iż skarżący prowadzą wspólnie gospodarstwo domowe, zaś ich źródłem utrzymania są świadczenia emerytalne w łącznej wysokości 2300 zł brutto. Posiadają mieszkanie o powierzchni 50,28 m2. Mają na utrzymaniu bezrobotną córkę.

W wyniku rozpatrzenia tego wniosku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 25 listopada 2004 r. odmówił skarżącym przyznania prawa pomocy. Sąd uznał, iż ocena stanu majątkowego i rodzinnego skarżących w kontekście złożonego przez nich oświadczenia o stanie majątkowym prowadzi do konkluzji, iż nie wykazali oni, że nie są w stanie ponieść kosztów sądowych. W ocenie Sądu także pokrycie ewentualnych kosztów zastępstwa procesowego nie spowoduje uszczerbku w utrzymaniu skarżących.

Na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący pismem z dnia 16 grudnia 2004 r. wnieśli "skargę" potraktowaną przez Sąd jako zażalenie. Skarżący podnoszą, że nie stać ich na powołanie odpłatnie adwokata, zważywszy na ich trudne warunku bytowe. Sąd natomiast uwzględnił jedynie ich dochody z emerytur, pomijając inne dane również istotne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Z konstrukcji tego przepisu wynika, iż to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę.

Dostępność do sądu wymaga z natury rzeczy posiadania środków finansowych. Oznacza to, że w ramach planowania wydatków skarżący, przewidując realizację swoich praw przed sądem, powinni uwzględnić także konieczność posiadania środków na prowadzenia procesu sądowego i poczynić stosowne oszczędności.

Mając powyższe na uwadze oraz sytuację majątkową skarżących – stały dochód w wysokości 2300 zł brutto (emerytury) – należy stwierdzić, iż skarżący nie wykazali aby nie byli w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. W tym stanie rzeczy postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach odmawiające skarżącym przyznania prawa pomocy należy uznać za prawidłowe.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 z związku z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.