Uzasadnienie
Postanowieniem z 9 czerwca 2011 r., II SA/Wa 1032/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek K. J. o dokonanie wykładni wyroku tego Sądu z 14 stycznia 2009 r., II SA/Wa 1032/08, którym w punkcie pierwszym uchylono zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] maja 2008 r., nr [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z [...] marca 2008 r., nr [...] (którą odmówiono stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Komendanta Powiatowego Policji w K. z [...] września 2005 r., nr [...] o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji organu z [...] listopada 1999 r., nr [...]) oraz w punkcie drugim określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.
W uzasadnieniu postanowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że skarżący wniósł o wyjaśnienie, "czy użyte w punkcie drugim wyroku określenie "zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości" oznacza decyzję wydaną przez Komendanta Głównego Policji w W., decyzję Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., czy też zaskarżoną w tym postępowaniu decyzję Komendanta Powiatowego Policji w K. nr [...], w związku z zastosowaniem, zgodnie z obowiązkiem ustawowym, art. 135 ppsa". Wniósł również o określenie, "czy w uzasadnieniu wyroku określenie "Skoro tak, to wydana skarżącemu decyzja o przyznaniu prawa do przedmiotowego świadczenia jest wiążąca, pomimo, że przestała istnieć podstawa prawna na podstawie której, została wydana" odnosi się do materialno prawnego skutku punktu drugiego orzeczenia poprzez przywrócenie do obiegu prawnego wzruszonej bez podstawy prawa materialnego decyzji ostatecznej [...] Komendanta Powiatowego Policji w K., a tym samym zgodnie z zastosowanym przepisem art. 152 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd przedmiotowym wyrokiem objął w tym trybie jego prawo do przyznanego świadczenia finansowego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego".
Sąd pierwszej instancji podkreślił, że sentencja jak i uzasadnienie wyroku nie nasuwają żadnych wątpliwości. Sentencja wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 stycznia 2009 r. czytelnie określa przedmiot skargi, której postępowanie dotyczy, a także jednoznacznie wskazuje sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie budzą też wątpliwości powołane w uzasadnieniu motywy oraz podstawa prawna rozstrzygnięcia. Brak jest zatem potrzeby dokonania wykładni treści wskazanego wyżej wyroku. Skarżący już wcześniej złożył dwa wnioski o wykładnię powyższego wyroku, wskazując na podobne wątpliwości, jak w niniejszym wniosku. W obu postanowieniach z 10 czerwca 2009 r. i z 1 lipca 2010 r., wydanych w wyniku rozpatrzenia tych wniosków - odmawiających wykładni wyroku, Sąd wyjaśniał skarżącemu, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1032/08 nie nasuwa wątpliwości interpretacyjnych.
W zażaleniu, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w celu udzielenia odpowiedzi na zadane przez skarżącego pytanie, ewentualnie wydanie orzeczenia w tym przedmiocie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 158 zd. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej jako p.p.s.a.), sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści.
Skarżący powinien mieć na uwadze, że z treści orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wynika wyraźnie uchylenie wyłącznie decyzji Komendanta Głównego Policji z [...] maja 2008 r., nr [...] i utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z [...] marca 2008 r., nr [...].
Wykładnia wyroku w oparciu o art. 158 p.p.s.a. nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia, ani do uzupełnienia wydanego rozstrzygnięcia, do czego zdaje się dążyć skarżący.
Przekonanie skarżącego o wadliwości innych orzeczeń wydawanych przez Wojewódzkie Sądy Administracyjne powinno znaleźć wyraz we wszczynaniu przez niego postępowań odwoławczych w poszczególnych sprawach, a nie w składaniu wniosku o wykładnię wyroku w niniejszej sprawie. Podobnie, jeżeli zdaniem skarżącego organy nie realizują jego uprawnień, ma on na przykład możliwość wszczynania postępowań opisanych w art. 149 (skarga na bezczynność), czy art. 154 (skarga o wymierzenie grzywny w związku z niewykonaniem wyroku) p.p.s.a.
W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.