Uzasadnienie
Z. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...]
Powyższym postanowieniem Kolegium umorzyło postępowanie wszczęte wniesionym przez skarżącego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w związku z bezczynnością Kolegium "w przedmiocie rozpatrzenia podania z dnia 18 grudnia 2013 r. i wydania orzeczenia w sprawie".
W postanowieniu zawarte zostało pouczenie, iż jest ono ostateczne i nie podlega zaskarżeniu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy, wskazując na art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a." Sąd stwierdził, że zaskarżony akt nie może być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego, co przesądza o bezzasadności skargi.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Z. R. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Rozpatrując powyższą sprawę w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Skarżący zwrócił się do sądu o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 6 lutego 2014 r., którym to postanowieniem Kolegium umorzyło postępowanie wszczęte wniesionym przez skarżącego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa przedmiocie uznania wezwania za nieuzasadnione.
Z oczywistą bezzasadnością skargi mamy do czynienia w sytuacji, gdy już z jej pobieżnej analizy wynika, że nie może zostać uwzględniona, w szczególności gdy skarga podlega odrzuceniu przez sąd z przyczyn procesowych lub materialnoprawnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OZ 273/08 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2005 r., sygn. akt II OZ 718/05).
Zaskarżone postanowienie organu zostało wydane na podstawie art. 123 k.p.a., stanowiąc odpowiedź na wezwanie wystosowane w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Postanowienie to ma ściśle procesowy charakter – nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie. Nie jest to również inny, niż określone w pkt 1-3 § 2 art. 3 p.p.s.a., akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Podstawową przesłanką warunkującą zaskarżenie postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym do sądu administracyjnego jest to, czy służy na nie zażalenie, chyba że postanowienie kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty (art. 3 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego.
Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego jest zamknięty i nie obejmuje zaskarżonego postanowienia. Wobec tego, zaskarżone w rozpatrywanej sprawie postanowienie, jako nie mieszczące się w zakresie kognicji sądu administracyjnego, podlega odrzuceniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt I OSK 306/05), czyniąc tym samym skargę oczywiście bezzasadną. W związku z tym Sąd I instancji zasadnie oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.