Postanowienie NSA z 17 sierpnia 2010 r., I OZ 604/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 17 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1013/09 o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej

Sprawa

w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1013/09 oddalił skargę J. K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku. Odpis sentencji nieprawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 12 stycznia 2010 r.

Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2010 r. referendarz sądowy przyznał J. K. prawo pomocy w zakresie częściowym i ustanowił dla niego radcę prawnego.

Pismem z dnia 4 lutego 2010 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych zawiadomiła Sąd, iż w przedmiotowej sprawie pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego J. K. został wyznaczony radca prawny B. Z..

W dniu 4 maja 2010 r. (data stempla pocztowego) ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego – radca prawny B. Z. wniósł skargę kasacyjną, w treści której zawarł wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

W uzasadnieniu wniosku podał, iż decyzję Dziekana Okręgowej Izby Radców Prawnych odebrał 6 marca 2010 r., natomiast pełnomocnictwo otrzymał od skarżącego 31 marca 2010 r., a więc po terminie ustalonym dla uprawomocnienia się wyroku. W związku z powyższym stwierdził, że oczywistym było, że nie mógł sporządzić skargi kasacyjnej w terminie.

Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.

W uzasadnieniu wskazał, że stosownie do postanowień art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).

W ocenie Sądu I instancji, przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej ustała w dacie otrzymania przez pełnomocnika skarżącego pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego tj. w dniu 31 marca 2010 r., stąd też ostatnim dniem terminu do złożenia przedmiotowego wniosku był 7 kwietnia 2010 r., podczas gdy wniosek złożony został 4 maja 2010 r.

Dodał, iż po otrzymaniu decyzji Dziekana Okręgowej Izby Radców Prawnych pełnomocnik skarżącego zapoznał się z aktami sprawy już w dniu 11 marca 2010 r. (k-81). Następnie po otrzymaniu w dniu 31 marca 2010 r. dokumentu pełnomocnictwa i złożeniu go do Sądu, ponownie zapoznał się z aktami w dniu 23 kwietnia 2010 (k-91) wnosząc o wydanie mu kserokopii określonych dokumentów. Jednocześnie we wniosku o przywrócenie terminu nie wskazano przyczyny upływu tak długiego czasu od uzyskania pełnomocnictwa do złożenia skargi kasacyjnej wraz z wnioskiem o jej przywrócenie.

Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie domagając się jego zmiany i przywrócenia terminu, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżącego podniósł, że termin 7 dniowy do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu nie wynika z żadnych przepisów, a może być wyłącznie traktowany jako termin instrukcyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 88 P.p.s.a.).

Jak wynika z praktyki orzeczniczej sadów administracyjnych i sądów powszechnych w przypadku ustanowienia pełnomocnika z urzędu po upływie terminu na wniesienie środka zaskarżenia, pełnomocnik ten wraz z tym środkiem zobowiązany jest złożyć wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Przy czym powszechnie przyjmuje się, że przyczyna uchybienia terminu o której mowa w powołanym wyżej przepisie ustaje w momencie, gdy pełnomocnik ma pełną możliwość działania w sprawie czyli z chwilą udzielenia pełnomocnictwa lub też jego otrzymania od strony. Stanowisko takie Naczelny Sąd Administracyjny zajmował wielokrotnie, m.in. w orzeczeniach sygn. akt I OZ 865/05 z 2.09.2005 r., II OZ 623/06 z 23.06.2006 r., I OZ 497/08 z 3.07.2008 r., I OZ 818/08 z 30.10.2008 r.

W sprawie niniejszej należy podzielić zatem stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że dniem w którym ustała przyczyna uchybienia terminu był dzień, w którym pełnomocnik dysponował pełnomocnictwem udzielonym przez skarżącą – czyli 31 marca 2010 r. Skoro zatem już w dniu 31 marca 2010 r. pełnomocnik mógł podjąć stosowne działania w sprawie niniejszej to wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej złożony w dniu 4 maja 2010 r. został wniesiony z przekroczeniem ustawowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 P.p.s.a. Wniosek ten polegał zatem odrzuceniu na podstawie art. 88 P.p.s.a. jako spóźniony. Nie można natomiast podzielić poglądu wyrażonego w zażaleniu, że termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu należy traktować jako termin instrukcyjny.

W takiej sytuacji należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 czerwca 2010 r. odrzucił wniosek J. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.