Postanowienie NSA z 17 sierpnia 2010 r., I OZ 606/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 17 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Miasta Luboń na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 486/10 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi Miasta Luboń na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia i wypłacenia odszkodowania za udział w nieruchomości zajętej pod drogę publiczną postanawia oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska przewodniczący

Uzasadnienie

Pismem z dnia 17 maja 2010 r. Miasto Luboń wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia i wypłacenia odszkodowania za udział w nieruchomości zajętej pod drogę publiczną składając jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji w momencie kiedy toczy się postępowanie przed sądem administracyjnym jest niecelowe z punktu widzenia wydatkowania środków publicznych. Strona podniosła, iż w przypadku zapłaty w chwili obecnej odszkodowania, w razie pozytywnego dla Miasta ostatecznego rozstrzygnięcia, powodowałoby to konieczność wszczęcia, a później prowadzenia postępowania windykacyjnego w celu odzyskania wypłaconej uprzednio kwoty.

Postanowieniem z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 486/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu podano, że przedstawiona we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumentacja w żadnym stopniu nie wskazuje, iż wykonanie zaskarżonego aktu grozi wystąpieniem wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) nieodwracalnych skutków lub powstaniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Jak stwierdził Sąd I instancji wskazywana przez stronę konieczność wypłacenia przez stronę skarżącą odszkodowania sama w sobie nie przesądza o wystąpieniu wskazanych w powyższym przepisie przesłanek. W sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek wypłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem Miasta, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na okoliczność, iż wypłata odszkodowania w określonej wysokości spowoduje uszczuplenie majątku w takim stopniu, iż w konsekwencji dojdzie do wystąpienia nieodwracalnych skutków lub powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Strona powinna przy tym poprzeć przedstawiony przez siebie stan faktyczny materiałem dowodowym.

W zażaleniu Miasto Luboń wskazało, że wykonanie zaskarżonej decyzji może skutkować wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Strona podniosła, iż w przypadku zapłaty w chwili obecnej odszkodowania, w razie pozytywnego dla Miasta ostatecznego rozstrzygnięcia, powodowałoby to konieczność wszczęcia, a później prowadzenia postępowania windykacyjnego w celu odzyskania wypłaconej uprzednio kwoty, co może okazać się niemożliwe. Ta okoliczność natomiast może skutkować powstaniem szkody w budżecie jednostki samorządu terytorialnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać na okoliczności uzasadniające jego żądanie. Okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji w pełni prawidłowo uznał, iż wniosek Miasta Luboń o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie ustalenia i wypłacenia odszkodowania za udział w nieruchomości zajętej pod drogę publiczną nie zasługuje na uwzględnienie, nie wykazało ono bowiem zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a.

We wniosku rzeczonym Miasto Luboń podniosło, że wykonanie zaskarżonej decyzji w momencie kiedy toczy się postępowanie przed sądem administracyjnym jest niecelowe z punktu widzenia wydatkowania środków publicznych. Strona podniosła, iż w przypadku zapłaty w chwili obecnej odszkodowania, w razie pozytywnego dla Miasta ostatecznego rozstrzygnięcia, powodowałoby to konieczność wszczęcia, a później prowadzenia postępowania windykacyjnego w celu odzyskania wypłaconej uprzednio kwoty.

Ogólnikowe uzasadnienie powyższego wniosku nie wskazuje w żaden sposób, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Zasadnie przy tym wskazał WSA w Poznaniu, że konieczność wypłacenia przez stronę skarżącą odszkodowania sama w sobie nie przesądza o wystąpieniu wskazanych w powyższym przepisie przesłanek. Wskazać trzeba, że każdy obowiązek wypłaty określonej kwoty, spoczywający bądź to na osobie fizycznej bądź na osobie prawnej, spowoduje uszczuplenie jej środków finansowych. Dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest jeszcze wykazanie, że uszczuplenie to będzie na tyle "znaczne" dla danego podmiotu, że w rezultacie spowoduje wystąpienie nieodwracalnych skutków lub powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Ponadto wskazać należy, że zawarta w zażaleniu okoliczność wskazująca na możliwe problemy z wyegzekwowaniem wypłaconego odszkodowania, również nie została uzasadniona i tym samym również nie mogłaby stanowić przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, uznając zaskarżone postanowienie za zgodnie z prawem, orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.