Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Po 1206/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniosek M. M. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zaopiniowania projektu podziału nieruchomości.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarga nie zawiera żadnej argumentacji, która mogłaby stanowić uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, w kontekście przesłanek zawartych w art. 63 § 3 P.p.s.a. Skarżący wskazał jedynie, iż organ odwoławczy dwukrotnie uchylał decyzje organu I instancji, a w ocenie skarżącego decyzja organu I instancji nie uległa co do zasady zmianie. Obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości wstrzymania wykonania decyzji w oparciu o przekonanie strony, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył M. M., domagając się jego uchylenia oraz wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 63 § 3 P.p.s.a. poprzez uznanie, że skarżący nie przytoczył okoliczności uprawdopodobniających niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W uzasadnieniu wnoszący zażalenie wskazał, że w następstwie wydania decyzji opiniującej projekt podziału działek część działki zostanie przeznaczona pod poszerzenie drogi i wyodrębniona z niej. W konsekwencji skarżący, mimo że będzie faktycznym właścicielem wyodrębnionych po podziale działek, nie będzie mógł swobodnie wykonywać prawa własności i dysponować tymi działkami.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 omawianego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż skarżący nie wykazał, że zaskarżona decyzja w razie jej wykonania spowodowałaby skutki o jakich mowa w powołanym art. 61 § 3 P.p.s.a. Jak trafnie bowiem zauważył Sąd I instancji skarżący w żaden sposób nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania. W szczególności skarżący nie wskazał w jaki sposób zaskarżona decyzja w razie jej wykonania mogłaby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Powołanie się na dwukrotnie uchylenie decyzji organu I instancji jest niewystarczające.
Odnosząc się natomiast do argumentów podnoszonych w zażaleniu wskazać należy, że orzeczenie w przedmiocie zaopiniowania projektu podziału nieruchomości, samo w sobie nie powoduje skutków, które wskazywałyby, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wydanie takiego aktu nie oznacza, aby rzeczywiste dokonanie podziału było automatycznie możliwe, gdyż stosownie do art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.), podziału nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta miasta zatwierdzającej podział. Dopiero więc tego rodzaju decyzja podlega wykonaniu. Postanowienie opiniujące projekt podziału stanowi zaś warunek wydania właściwej decyzji w tym przedmiocie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2006 r., sygn. akt I OZ 1466/06).
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.