Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 1033/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie G. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 czerwca 2010 r. sygn. IV SA/Po 1033/09 o odrzuceniu skargi kasacyjnej G. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 kwietnia 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 1033/09 w sprawie ze skargi G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia (...) września 2009 r. nr (...) w przedmiocie zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2010 r. IV SA/Po 1033/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia (...) września 2009 r. nr (...) w przedmiocie zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego (k. 19 akt sądowych).
Pismem z dnia 16 kwietnia 2010 r. Skarżąca wniosła o nadesłanie wyroku wraz z uzasadnieniem (k. 21 akt sądowych).
Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem i prawidłowym pouczeniem o prawie wniesienia skargi kasacyjnej, w tym o obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika będącego: adwokatem lub radcą prawnym – pod rygorem odrzucenia, i o prawie pomocy, doręczono Skarżącej w dniu 19 maja 2010 r. (k. 19, 24-28, 30, 33 akt sądowych).
Od powyższego wyroku w dniu 14 czerwca 2010 r. Skarżąca nadała w polskim urzędzie pocztowym, sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną (k. 35-37 akt sądowych).
Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2010 r. sygn. IV SA/Po 1033/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę kasacyjną G. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 kwietnia 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 1033/09 w sprawie ze skargi G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia (...) września 2009 r. nr (...) w przedmiocie zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego (k. 39-41, 44).
Pismem z dnia 29 czerwca 2010 r. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Zażalenie zostało sporządzone i podpisane przez Skarżącą (k. 46-47).
Wydając zaskarżone postanowienie Sąd pierwszej instancji podniósł, iż skarżąca pismem Sądu z dnia 22 czerwca 2010 r. (doręczonym dnia 24 czerwca 2010 r. do rąk własnych), została prawidłowo pouczona o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia oraz prawie pomocy (k. 41, 44 akt IV SA/Po 1033/09), w szczególności o tym, że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Mimo tego w niniejszej sprawie zażalenie sporządziła i wniosła osobiście skarżąca, która nie ma kwalifikacji wymienionych w § 2 art. 175 P.p.s.a., a zatem nie jest uprawniona do wniesienia zażalenia, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej. W związku z powyższym zażalenie jako niedopuszczalne, na podstawie art. 178 w zw. z art. 194 § 4 i art. 197 § 2 P.p.s.a. należało odrzucić.
W zażaleniu na powyższe postanowienie G. W. podniosła, iż nie zgadza się z zapadłym rozstrzygnięciem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 194 § 4 P.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, a zatem w takiej sytuacji obowiązuje tzw. przymus adwokacki. Wymóg ten, ma na celu zapewnienie zażaleniu odpowiedniego poziomu merytorycznego i formalnego, gdyż temu środkowi odwoławczemu, jak i skardze kasacyjnej stawia się wysokie wymagania formalne, których niezachowanie grozi odrzuceniem pisma bez merytorycznego rozpoznania. Przepis art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a. stosuje się odpowiednio. W rozumieniu art. 197 § 2 P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenie stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.
W niniejszej sprawie odpis postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 czerwca 2010 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej z uzasadnieniem doręczono skarżącej wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia zażalenia (k. 41). W szczególności pouczono skarżącą, że zażalenie od postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata albo radcę prawnego. Z zażalenia wniesionego na w/w postanowienie wynika, że skarżąca sporządziła je osobiście, co skutkuje tym, iż zażalenie pozostaje dotknięte nieusuwalnym brakiem i z tego względu podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.
Sporządzenie w niniejszej sprawie zażalenia przez samą stronę, nie będącą jednocześnie adwokatem, radcą prawnym, sędzią, prokuratorem, notariuszem, radcą Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych, oznacza, że nie został spełniony obowiązek ustawowy wynikający z art. 194 § 4 P.p.s.a. i art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a. Skarżąca nie należy wszak do grona wymienionych osób. Skoro zaś tak, to trzeba przyjąć, że nie miała ona wymaganej ustawowo tzw. zdolności postulacyjnej do sporządzenia przedmiotowego zażalenia. Ponieważ zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej nie zostało sporządzone przez uprawniony podmiot, trafnie Sąd pierwszej instancji odrzucił je jako niedopuszczalne (art. 178 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.