Postanowienie NSA z 18 sierpnia 2010 r., I OZ 615/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 18 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 88/10 odrzucające zażalenie K. P.

Sprawa

w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia (...) listopada 2009 r., nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego specjalnego postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Irena Kamińska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 88/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił zażalenie K. P. na postanowienie tego Sądu z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 88/10 odrzucające skargę kasacyjną w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia (...) listopada 2009 r., nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego specjalnego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż wyrokiem z dnia 5 marca 2010 roku oddalił skargę K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia (...) listopada 2009 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego specjalnego.

W dniu 29 kwietnia 2010 roku K. P. złożył pismo zatytułowane "skarga kasacyjna", z treści którego wynika, iż skarżący nie zgadza się z orzeczeniem WSA w Łodzi.

Postanowieniem z dnia 13 maja 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę kasacyjną K. P. z uwagi na braki formalne polegające na niezachowaniu przymusu adwokacko-radcowskiego. Postanowienie to doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 19 maja 2010 roku.

W dniu 9 czerwca 2010 roku Sąd został powiadomiony o wypowiedzeniu pełnomocnictwa przez skarżącego.

Pismem z dnia 12 czerwca 2010 roku skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 13 maja 2010 roku odrzucające skargę kasacyjną.

Wydając zaskarżone postanowienie Sąd pierwszej instancji podniósł, iż zażalenie K. P. zostało wniesione z uchybieniem siedmiodniowego terminu wymaganego ustawą. Skarżone postanowienie doręczono w dniu 19 maja 2010 roku pełnomocnikowi strony, gdyż zgodnie z art. 67 § 5 P.p.s.a. jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Z kolei na podstawie art. 82 P.p.s.a. bieg terminu do zaskarżenia orzeczenia rozpoczyna się od dnia jego doręczenia, gdy ustawa przewiduje doręczenie z urzędu.

Ponadto Sąd pierwszej instancji wskazał, iż z uwagi na to, że w rozpoznawanej sprawie brak jest okoliczności pozwalających stwierdzić, że strona skarżąca jest jedną z osób wymienionych w art. 175 P.p.s.a. należy uznać, iż zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, sporządzone osobiście przez K. P. jest niedopuszczalne.

W zażaleniu na powyższe postanowienie K. P. podniósł, iż był zmuszony wnieść skargę kasacyjną osobiście, gdyż przyznany mu pełnomocnik z urzędu odmówił jej sporządzenia stwierdzając, że nie ma ku temu podstaw wynikających z art. 174 ust. 1 i 2 P.p.s.a. Ponadto wskazał, iż podstawowe czynności w wymienionej sprawie wykonuje osobiście przy pomocy porad prawniczych uzyskiwanych z dostępnej prasy prawniczej, ponieważ nie ma zaufania do przyznawanych prawników i radców z urzędu, którzy nie świadczą wymaganych usług obiektywnie, a pobierają za te czynności pieniądze. Ponadto nie posiada stosownych środków finansowych na opłacenie profesjonalnego pełnomocnika w przedłużającym się postępowaniu, które powinno być już zakończone, gdyż sprawa sprowadza się jedynie do udzielenia pomocy na wykupienie leków w wysokości 50 zł.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 194 § 4 P.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, a zatem w takiej sytuacji obowiązuje tzw. przymus adwokacki. Wymóg ten, ma na celu zapewnienie zażaleniu odpowiedniego poziomu merytorycznego i formalnego, gdyż temu środkowi odwoławczemu, jak i skardze kasacyjnej stawia się wysokie wymagania formalne, których niezachowanie grozi odrzuceniem pisma bez merytorycznego rozpoznania. Przepis art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a. stosuje się odpowiednio. W rozumieniu art. 197 § 2 P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.

W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 13 maja 2010 r. r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił wniesioną przez skarżącego skargę kasacyjną, stwierdzając, że skarżący nie jest osobą legitymowaną do jej osobistego sporządzenia, a który to obowiązek nakłada art. 175 P.p.s.a. Z kolei z zażalenia wniesionego na w/w postanowienie wynika, że skarżący również sporządził je osobiście, co skutkuje tym, iż zażalenie pozostaje dotknięte nieusuwalnym brakiem i z tego względu podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.

Sporządzenie w niniejszej sprawie zażalenia przez samą stronę, nie będącą jednocześnie adwokatem, radcą prawnym, sędzią, prokuratorem, notariuszem, radcą Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych, oznacza, że nie został spełniony obowiązek ustawowy wynikający z art. 194 § 4 P.p.s.a. i art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a. Skarżący nie należy wszak do grona wymienionych osób. Skoro zaś tak, to trzeba przyjąć, że nie miał on wymaganej ustawowo tzw. zdolności postulacyjnej do sporządzenia przedmiotowego zażalenia. Ponieważ zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej nie zostało sporządzone przez uprawniony podmiot, trafnie Sąd pierwszej instancji odrzucił je jako niedopuszczalne (art. 178 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.).

Odnosząc się natomiast do argumentu skarżącego co do odmowy sporządzenia skargi kasacyjnej przez przydzielonego mu pełnomocnika z urzędu i cofnięcie w związku z tym udzielonego mu pełnomocnictwa należy podnieść, iż rola Sądu pierwszej instancji sprowadzała się w tym przypadku jedynie do przyznania stronie prawa pomocy, o czym poinformowano skarżącego w piśmie z dnia 6 kwietnia 2010 r. Przepisy P.p.s.a. nie przewidują możliwości ustanowienia innego pełnomocnika dla strony niezadowolonej z opinii dotychczasowego pełnomocnika o bezzasadności sporządzenia skargi kasacyjnej. Wypowiedzenie przez skarżącego udzielonego pełnomocnictwa powoduje, iż skarżący w ten sposób dokonał rezygnacji z przyznanego mu prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Należy zaznaczyć, iż w przypadku opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wyrazem udzielenia pomocy prawnej jest właśnie opinia sporządzona na piśmie i doręczona przez pełnomocnika stronie. Opinię bowiem sporządza się strony i w jej interesie (postanowienie NSA z 12 grudnia 2006 r., II OZ 1367/06). Tak więc ewentualne cofnięcie pełnomocnictwa i w związku z tym wniosek o ustanowienie innego pełnomocnika powinien być kierowany przez skarżącego bezpośrednio do Okręgowej Izby Radców Prawnych.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.