Postanowienie NSA z 17 czerwca 2016 r., I OZ 616/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 17 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 11/16

Sprawa

w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia postanawia zażalenie oddalić

Skład

Sędzia NSA Maciej Dybowski przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 15 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 11/16 (dalej postanowienie z 15 lutego 2016 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę D. K. (dalej skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] września 2015 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] września 2015 r.) w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że [Przewodniczący] zarządzeniem z dnia 11 stycznia 2016 r. II SA/Sz 11/16 (dalej zarządzenie z 11 stycznia 2016 r.) wezwał skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi przez jej podpisanie lub nadesłanie podpisanego własnoręcznego odpisu skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Pismo wykonujące zarządzenie z 11 stycznia 2016 r. doręczono skarżącej dnia 15 stycznia 2016 r. [k. 1, 8-12 akt II SASz 11/16]. Mimo upływu zakreślonego terminu, skarżąca nie podpisała skargi, ani nie nadesłała podpisanego odpisu skargi. W terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania, skarżąca odesłała Sądowi pismo wzywające ją do uzupełnienia tego braku, na którym złożyła swój własnoręczny podpis. Skarżąca nie wypełniła prawidłowo wezwania sądowego, mimo jasnej i czytelnej treści wezwania. Złożenie podpisu winno nastąpić w zakreślonym w wezwaniu terminie. Podpis skarżąca winna złożyć pod pismem, które[go] "adresatem" [winno być "autorem"] była skarżąca - w tym wypadku skargą, ewentualnie nadesłać odpis tego pisma własnoręcznie podpisany przez skarżącą, by wywołać właściwe skutki procesowe w stosunku do sądu, jak i pozostałych stron. Podpisanie jakiegokolwiek innego pisma nie może być uznane za wypełnienie obowiązku uzupełnienia braku formalnego podpisu skargi. Sąd I instancji, postanowieniem z 15 lutego 2016 r., na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa odrzucił skargę (k. 2-4, 13-17, 21-23 akt II SASz 11/16).

Zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego na postanowienie z 15 lutego 2016 r. wywiodła D. K., w którym nadto wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku w postaci własnoręcznego podpisu (k. 33-34 akt II SASz 11/16).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) wynika, że skarga winna odpowiadać wszelkim wymaganiom, jakie muszą spełniać pisma w postępowaniu sądowym, a zatem winna spełniać określone warunki formalne, które wymienia w sposób wyczerpujący przepis art. 46 ppsa. Jednym z tych wymagań jest podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 ppsa). Nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi, o których mowa w tych przepisach, skutkuje odrzuceniem skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ppsa).

W sprawie bezspornym jest, że na mocy zarządzenia z 11 stycznia 2016 r. wezwano skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi z 1 grudnia 2015 r. na decyzję z 28 października 2015 r. przez podpisanie skargi lub nadesłanie podpisanego własnoręcznego odpisu skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Z akt sprawy wynika, że skarżąca odesłała Sądowi pismo wzywające ją do uzupełnienia tego braku, na którym złożyła swój własnoręczny podpis. Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że podpisanie jakiegokolwiek innego pisma nie może być uznane za wypełnienie obowiązku uzupełnienia braku formalnego podpisu skargi. Skarżąca w zażaleniu przyznała, że uzupełniła braków formalnych skargi w terminie, bezwiednie podpisując wezwanie do uzupełnienia braków formalnych.

Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że z uwagi na to, że mimo wezwania skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi, tj. nie podpisała skargi, zasadnym było odrzucenie skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ppsa.

Jak wynika z akt, skarżąca podpisała skargę 25 marca 2016 r. (k. 2-4 akt II SASz 11/16).

Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2016 r. II SASz 11/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przywrócił termin do uzupełnienia braku formalnego skargi. W uzasadnieniu wskazał, że mając na uwadze sytuację związaną z niepełnosprawnością córki skarżącej, która wymaga ciągłej opieki, w sytuacji gdy nie istniała możliwość wyręczenia skarżącej przez inną osobę, przyjąć należy, że nie była w stanie przeszkody pokonać przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych. Tym samym przywrócenie skarżącej uchybionego terminu okazało się zasadne (k. 48-50 akt II SASz 11/16).

Błędne jest stanowisko skarżącej, zaprezentowane w piśmie z 10 maja 2016 r. (k. 61 akt sądowych). Autor pisma, podpisanego przez skarżącą, spowodował zbędne czynności w sprawie i naraził skarżącą na przewlekłość. Wniosek o przywrócenie terminu i zażalenie na odrzucenie pisma z powodu uchybienia terminu wyłączają się wzajemnie. Gdy strona twierdzi, że nie uchybiła terminowi do wniesienia środka prawnego i zaskarża postanowienie odrzucające ten środek - to termin przewidziany w art. 169 § 1 kpc biegnie dla niej dopiero od chwili doręczenia postanowienia sądu rewizyjnego oddalającego zażalenie, wydanego na posiedzeniu niejawnym, bo wówczas dopiero dowiedziała się o uchybieniu terminowi. Ewentualny wniosek o przywrócenie terminu wystarczy zatem złożyć dopiero po oddaleniu zażalenia (postanowienie Sądu Najwyższego z 2.9.1993 r., II CRN 83/93, Lex 293287, aprobowane przez S. Dmowskiego w: red. K. Piasecki, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, C.H. Beck 1996, t. I, s. 554-555, nb 3). Odpowiednie relacje między tymi dwoma rodzajami postępowań zachodzą także na tle ppsa. Po przywróceniu terminu postanowieniem z 1 kwietnia 2016 r. i uzupełnieniu braku skargi dania 25 marca 2016 r. (k. 4, 48-50 akt sądowych), popieranie zażalenia na postanowienie z 15 lutego 2016 r. było całkowicie zbędne.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.