Postanowienie NSA z 14 lutego 2012 r., I OZ 62/12

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 14 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 701/11 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości należności podlegającej zwrotowi z tytułu poniesionych wydatków wniesionych zastępczo przez Gminę Wrocław za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji

Skład

Sędzia NSA Ewa Dzbeńska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 701/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu wniosku B. B., odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości należności podlegającej zwrotowi z tytułu poniesionych wydatków wniesionych zastępczo przez Gminę Wrocław za pobyt w domu pomocy społecznej.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji może co prawda grozić negatywnymi konsekwencjami finansowymi dla strony, jednak nie grozi powstaniem nieodwracalnych skutków oraz wyrządzeniem znacznej szkody.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu podkreślił również, iż wykonanie decyzji na obecnym etapie nie skutkuje poważnymi konsekwencjami dla strony, gdyż ze względu na swoją sytuację życiową może ona wnioskować o całkowite lub częściowe zwolnienie z obowiązku zwrotu wydatków poniesionych zastępczo przez Gminę Wrocław za pobyt H. Z. w domu pomocy społecznej.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła B. B., domagając się jego uchylenia i zwolnienia z obowiązku alimentowania rodziców.

Wnosząca zażalenie zarzuciła nierzetelne zbadanie materiału dowodowego, nieobiektywną ocenę sytuacji rodzinnej i materialnej, brak wnikliwości jak również nieprawdziwe stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu B. B. wskazała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie uwzględnił jej egzystencjalnych potrzeb, jakimi są comiesięczne opłaty oraz aktualny stan zdrowia, podnosząc przy tym szereg argumentów związanych z prawidłowością decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Zawarty w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia ostatecznego, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z powołanego przepisu wynika, iż wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca dążąc do wstrzymania wykonania decyzji musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.

Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku strony skarżącej, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie wystąpienia, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże należy mieć przy tym na uwadze, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na składającym wniosek (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 632/11).

W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji stwierdził, iż wykonanie decyzji na obecnym etapie postępowania nie skutkuje poważnymi konsekwencjami dla skarżącej. Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić.

Z oświadczeń zawartych w zażaleniu, a także ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynika, że konieczność dokonania zwrotu żądanej kwoty w wysokości 3.390 zł (oraz wynikającej z decyzji z dnia [...] maja 2011 r. kwoty 3.390 zł za pobyt J. Z. w domu pomocy społecznej) bez wątpienia może stanowić znaczne obciążenie dla budżetu skarżącej.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że sytuacja majątkowa wnioskodawczyni wskazuje, iż wykonanie zaskarżonej decyzji odbyłoby się z uszczerbkiem dla jej majątku i wiązałoby się z niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarżąca wykazała zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, przewidzianych art. 61 § 3 P.p.s.a. Dlatego też należało uchylić zaskarżone postanowienie i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 oraz art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.