Postanowienie NSA z 24 sierpnia 2010 r., I OZ 620/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 24 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. P. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt III SO/Lu 2/10 pozostawiające pismo bez rozpoznania

Sprawa

w sprawie z wniosku S. P. o wymierzenie grzywny Prezesowi Sądu Rejonowego w J. L. za nieprzekazanie skargi Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Irena Kamińska przewodniczący

Uzasadnienie

Zarządzeniem z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt III SO/Lu 2/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie pozostawił bez rozpoznania pismo S. P. z dnia 4 maja 2010 r. o wydanie z akt uwierzytelnionych postanowień tego Sądu z dnia 2 marca 2010 r. oraz 16 marca 2010 r. w sprawie z wniosku S. P. o wymierzenie grzywny Prezesowi Sądu Rejonowego w J. L. za nieprzekazanie skargi Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie.

W uzasadnieniu zarządzenia Sąd pierwszej instancji podniósł, iż w odpowiedzi na wniosek Skarżącego o wydanie przedmiotowych kserokopii wezwał go do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 4 złotych w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Wezwanie zostało doręczone w dniu 11 maja 2010 r.

Pomimo upływu wyznaczonego terminu skarżący nie uiścił żądanej opłaty kancelaryjnej. W piśmie z 14 maja 2010 r. podniósł jedynie bezzasadne zastrzeżenia co do treści wezwania, dotyczące sposobu sporządzenia kopii żądanych postanowień.

Mając na uwadze powyższe Sąd pierwszej instancji podniósł, iż skarżący został prawidłowo wezwany do uiszczenia opłaty kancelaryjnej żądanych postanowień i termin na jej uiszczenie minął bezskutecznie w dniu 18 maja 2010 r. Podniesione w piśmie z 14 maja 2010 r. bezpodstawne zastrzeżenia co do treści wezwania nie mają wpływu na bieg powyższego terminu. W konsekwencji na podstawie art. 220 §1 P.p.s.a. pozostawił pismo skarżącego bez rozpoznania.

W zażaleniu na powyższe postanowienie S. P. podniósł, iż jest ono sprzeczne z art. 171 w zw. z art. 138 P.p.s.a. Wskazał, iż otrzymane przez niego w dniu 11 maja 2010 r. wezwanie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za uwierzytelnione postanowienia Sądu pierwszej instancji z dnia 2 marca 2010 r. oraz 16 marca 2010 r. nie zawiera podstawy prawnej, w związku z czym Sąd ten powinien go jeszcze raz wezwać do uiszczenia przedmiotowej opłaty w kwocie 10 zł za stronę, a nie 2 zł.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 234 § 1 P.p.s.a. za stwierdzenie prawomocności oraz wydanie odpisów, zaświadczeń, wyciągów i innych dokumentów na podstawie akt sprawy, pobiera się opłatę kancelaryjną, z zastrzeżeniem § 3. Art. 235 tej ustawy stanowi, że opłatę kancelaryjną pobiera się także za odpisy, wyciągi, kopie i wydruki oraz zaświadczenia i inne dokumenty wydawane na podstawie zbiorów gromadzonych i prowadzonych w sądzie poza aktami sprawy. Z kolei w myśl art. 220 § 1 P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania.

Z analizy akt sprawy wynika w sposób bezsporny, iż w dniu 6 maja 2010 r. Sąd pierwszej instancji wystosował do S. P. wezwanie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 4 złotych w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku o wydanie kserokopii postanowień tego Sądu z dnia 2 marca 2010 r. oraz 16 marca 2010 r. bez rozpoznania. Powyższe wezwanie skarżący odebrał w dniu 11 maja 2010 r. (k. 101), zatem siedmiodniowy termin do dokonania tej czynności upłynął bezskutecznie w dniu 18 maja 2010 r. Biorąc więc po uwagę, że w wyznaczonym terminie skarżący nie uiścił opłaty kancelaryjnej, to stosownie do art. 220 § 1 P.p.s.a Sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania.

Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w zażaleniu należy podnieść, iż wbrew argumentom skarżącego, wezwanie z dnia 6 maja 2010 r. zawiera w swej treści podstawę prawną, którą jest art. 234 §1 P.p.s.a. Również wysokość opłaty kancelaryjnej za wydanie przedmiotowych kserokopii z akt sprawy została przez Sąd pierwszej instancji naliczona w sposób prawidłowo. Stosownie bowiem do § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych za każdą stronę odpisu, zaświadczenia, wyciągu lub innego dokumentu wydawanego na wniosek na podstawie akt sprawy sądowoadministracyjnej oraz za stwierdzenie prawomocności pobiera się opłatę kancelaryjną w kwocie 10 zł, zaś w myśl § 1 ust. 2 za każdą stronę kserokopii dokumentu wydawanego na wniosek na podstawie akt sprawy pobiera się opłatę kancelaryjną w kwocie 2 zł. Zatem opłata za wydanie kserokopii każdej strony z akt sprawy wynosi 2 zł, a nie 10 zł, jak podniesiono w zażaleniu. W niniejszej sprawie skarżący wniósł o sporządzenie kserokopii jedynie sentencji postanowień Sądu pierwszej instancji z dnia 2 oraz 16 marca 2010 r., zatem nałożona na niego opłata kancelaryjna wynosiła 4 zł, jak prawidłowo wskazano w wezwaniu z dnia 6 maja 2010 r.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji