Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie W.F. na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 24 kwietnia 2015 r., którym poinformowano skarżącego o konieczności złożenia wniosku o ustanowienie radcy prawnego na urzędowym formularzu. Sąd podkreślił, iż przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a." nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na takie zarządzenie, wobec czego wniesiony środek zaskarżenia podlegał odrzuceniu jako niedopuszczalny.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożył W.F., wskazując na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 112/15, w którym wskazano, że nie ma on obowiązku składania wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 194 § 1 P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest:
- 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu;
- 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a.;
- 3) zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania;
- 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku;
- 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa;
- 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego;
- 7) odrzucenie skargi kasacyjnej;
- 8) odrzucenie zażalenia;
- 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej;
- 10) ukaranie grzywną.
Zażalenie przewidziane w ustawie jest dopuszczalne także na zarządzenie przewodniczącego: w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania pisma, którego strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, o czym stanowi w art. 49 § 2 P.p.s.a. oraz w przedmiocie kosztów sądowych (art. 227 § 1 P.p.s.a.). Podkreślić trzeba, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na inne zarządzenie niż wymienione w powołanych przepisach.
W tym stanie rzeczy uznać należy, że zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie W.F. na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 24 kwietnia 2015 r., którym poinformowano skarżącego o konieczności złożenia wniosku o ustanowienie radcy prawnego na urzędowym formularzu.
Podkreślić trzeba też, że w postanowieniu z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 112/15 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał jedynie, iż skarżący nie ma obowiązku składania na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, bowiem ze zwolnienia takiego korzysta z mocy ustawy, na podstawie art. 239 pkt 3 P.p.s.a. Jednakże zauważyć trzeba, iż ustawowe zwolnienie od kosztów sądowych nie obejmuje także automatycznego ustanowienia dla strony pełnomocnika z urzędu, zatem winna zwrócić się ona do sądu z właściwym wnioskiem, złożonym w trybie przepisów ustawy regulujących kwestię przyznania prawa pomocy. A zatem w tym zakresie niezbędne będzie złożenie wniosku na formularzu, jak tego wymaga art. 252 § 2 P.p.s.a.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.