Postanowienie NSA z 30 czerwca 2015 r., I OZ 628/15

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 30 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E.D. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Lu 208/15 o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego

Sprawa

w sprawie ze skargi E. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig – Maciszewska

Uzasadnienie

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Lu 208/15, wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na sprecyzowaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie, w kwocie 200 zł, stosownie do brzmienia § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193).

Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł skarżący. Skarżący podniósł, iż nie został poinformowany, iż są pobierane opłaty od złożonej skargi. Ponadto wskazał, iż jest osobą bezrobotną i nie stać go na uiszczenie wpisu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do regulacji przepisu art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Zatem, podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien m.in., zgodnie z treścią art. 214 § 1 p.p.s.a., opłacić wpis sądowy.

Odstępstwa od tej zasady przewidziano w przepisach regulujących zwolnienie od kosztów (dział V rozdział III p.p.s.a.). W postępowaniu przed sądem administracyjnym tzw. ustawowe zwolnienie od kosztów postępowania, w określonych kategoriach spraw, przewiduje przepis art. 239 p.p.s.a., a niezależnie od sytuacji w nim wymienionych, od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania mogą być także zwolnione inne podmioty lub kategorie spraw, na mocy ustaw szczególnych. Nadto Sąd może przyznać na wniosek strony prawo pomocy, obejmujący m.in. zwolnienie od wpisu, jeżeli nie jest ona w stanie go ponieść. Możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy jest uzależniona wyłącznie od stanu majątkowego, w tym środków finansowych posiadanych przez podmiot wnioskujący.

W niniejszej sprawie skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na wskazaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie, nie wnosząc przy tym o zwolnienie od kosztów sądowych. Materia sprawy nie jest objęta ustawowym zwolnieniem od nich, stąd skarżący w niniejszym postępowaniu nie jest zwolniony od kosztów postępowania z mocy ustawy, zatem ma obowiązek ich poniesienia, zgodnie z generalną zasadą ponoszenia kosztów swojego udziału w sprawie. Przeto jednym z warunków rozpoznania skargi jest jej opłacenie. W związku z powyższym skarżący został prawidłowo wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 złotych. Stosownie bowiem do treści § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) w sprawach skarg niewymienionych w ust. 1 do 5 wpis stały wynosi 200 złotych. Z takim właśnie przypadkiem mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie.

Odnosząc się do podniesionej w zażaleniu kwestii, iż skarżącego nie stać na uiszczenie wpisu, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, iż skarżący może stosownie do treści art. 243 § 1 p.p.s.a. złożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.