Postanowienie NSA z 12 stycznia 2023 r., I OZ 628/22

Wydany

12 stycznia 2023 r.

Sąd

r. Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 12 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Miasta Stołecznego Warszawy na postanowienie zawarte w pkt 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 2346/21 o zasądzeniu zwrotu kosztów postępowania sądowego

Skład

Sędzia NSA Jolanta Rudnicka przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2022r., sygn. akt I SA/Wa 2346/21 - po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania - w pkt 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...]; w pkt 2. zasądził od Ministra Rozwoju i Technologii na rzecz Miasta Stołecznego Warszawy kwotę 2480 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu Sąd podał, że o kosztach postępowania orzeczono na podstawie 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 - dalej "p.p.s.a.").

Na postanowienie zawarte w pkt 2 w/w wyroku, tj. dotyczące zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, Miasto Stołeczne Warszawa złożyło zażalenie.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

1. art. 200 p.p.s.a., poprzez przyznanie skarżącemu kosztów sądowych w wysokości nieuwzględniającej pełnych kosztów zastępstwa procesowego, niezbędnych do celowego dochodzenia praw;
2. art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz.U. z 2018r., poz. 265 - dalej "rozporządzenie") oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z §14 ust 1 pkt 1 lit a rozporządzenia w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia, poprzez błędne zasądzenie na rzecz skarżącego jedynie kwoty 480,00 zł tytułem wynagrodzenia dla radcy prawnego, podczas gdy przedmiotem zaskarżenia w sprawie była należność pieniężna, a w konsekwencji wynagrodzenie to powinno zostać ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia w kwocie 5.400,00 zł, ewentualnie zaś
3. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a., poprzez zaniechanie wskazania pełnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania oraz jego uzasadnienia co uniemożliwia kontrolę instancyjną tego postanowienia.

Wobec powyższego, wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od Ministra Rozwoju i Technologii na rzecz skarżącego kwoty 7.400,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym zaś kwoty 5.400,00 zł tytułem wynagrodzenia dla profesjonalnego pełnomocnika, ewentualnie zaś o uchylenie zaskarżonego postanowienia (pkt 2 wyroku WSA z dnia 12 kwietnia 2022r., sygn. akt I SA/Wa 2346/21) i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania przez

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Wniesiono również o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania zażaleniowego według norm prawem przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie jest zasadne.

Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku uwzględniającego skargę zajmuje wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w tym wyjaśnienie podstawy rozstrzygnięcia w zakresie zwrotu kosztów postępowania. Powinno ono mieć charakter zwięzły, ale pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie przez Sąd wyższej instancji, czy sąd orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów. Samo przytoczenie przepisów prawnych lub powołanie się na ich literalne brzmienie nie jest wystarczające. W uzasadnieniu powinno się znaleźć ustalenie, jaka norma obowiązuje i jakie jest jej znaczenie, a więc uzasadnienie powinno zawierać interpretację przepisu w odniesieniu do określonej sprawy. Uzasadnienie powinno również uwidocznić operację logiczną, którą przeprowadził sąd stosując określone normy prawne w rozstrzyganej sprawie.

Wobec powyższego, stwierdzić trzeba, że Sąd I instancji, orzekając o kosztach postępowania, przywołał w uzasadnieniu wyroku wyłącznie przepisy art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a., pomijając argumentację przemawiającą za zasądzeniem kosztów w przyjętej wysokości. Wskazany przepis art. 200 p.p.s.a. określa jedynie, że w razie uwzględnienia skargi stronie przysługuje zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Nie rozstrzyga on natomiast samodzielnie o sposobie ustalenia wysokości kosztów ani nie stanowi podstawy do decyzji sądu związanej z wysokością tych kosztów. Brak uzasadnienia co do elementów składowych kosztów, a także brak szczegółowej podstawy prawnej rozstrzygnięcia w tej części wyroku uniemożliwiają kontrolę instancyjną zaskarżonego orzeczenia. Sąd I instancji nie umotywował ani zasady zasądzenia kosztów ani nie wskazał co składa się na zasądzoną kwotę.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak prawidłowego i wyczerpującego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia o kosztach postępowania, musi prowadzić do uznania słuszności zarzutu naruszenia wymogów określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., a także do wniosku, że orzeczenie to uchyla się spod kontroli instancyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, czyniąc niemożliwym ustosunkowanie się merytoryczne do zarzutów zawartych w zażaleniu.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów niniejszego postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem art. 203 i 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienia Sądu I instancji.