Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 743/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w zw. z art. 166 p.p.s.a. sprostował oczywistą omyłkę w postanowieniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 grudnia 2014 r. sygn. II SA/Rz 743/14 o odmowie zmiany postanowienia oraz o odrzuceniu skargi, bowiem w postanowieniach tych błędnie podano numer oraz datę wydania zaskarżonej decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie, wskazując omyłkowo datę i numer decyzji organu I instancji tj. decyzji Starosty Rzeszowskiego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...]
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła G. M., wnosząc o jego uchylenie. Ponadto skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 grudnia 2014 r. o odrzuceniu jej skargi.
Skarżąca podniosła, że błąd w oznaczeniu daty i numeru decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie, stanowi błąd proceduralny, a nie oczywistą omyłkę.
Ponadto wskazała, iż zaskarżone postanowienie zawiera błąd proceduralny, albowiem w części orzekającej tego postanowienia, brak jest oznaczenia, że orzeczenie to dotyczy skargi G. M., która jest nadal stroną niniejszego postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Natomiast stosownie do art. 166 tej ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (postanowienie NSA z 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 887/04, niepubl.).
Pojęcie oczywistej omyłki nie dotyczy więc ani przeoczenia, jakiego sąd dopuścił się przy rozstrzygnięciu sprawy, ani niezgodności sentencji z następnie sporządzonym uzasadnieniem (J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2008 r., s. 395 oraz powołana w nim literatura tj. K. Piasecki w: KPC cz. I, s. 1051-1052).
Sprostowaniu mogą podlegać niedokładności, błędy pisarskie i rachunkowe czy inne oczywiste omyłki popełnione także w uzasadnieniu orzeczenia, które nie mogą jednak prowadzić do zmiany mylnych ustaleń faktycznych. Błąd pisarski jest oczywistą omyłką wówczas, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (postanowienie NSA z dnia 18 września 2012 r., syng. I FSK 528/10).
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w postanowieniach z dnia 22 grudnia 2014 r. sygn. II SA/Rz 743/14 o odmowie zmiany postanowienia oraz o odrzuceniu skargi, błędnie podał numer oraz datę wydania zaskarżonej decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie, wskazując omyłkowo datę i numer decyzji organu I instancji, tj. decyzji Starosty Rzeszowskiego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...]. A zatem, na podstawie powołanych wyżej przepisów Sąd ten obowiązany był do jej sprostowania, co też uczynił.
Wobec tego uznać należy, że zaskarżone postanowienie o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej nie narusza przepisów obowiązującego prawa.
Odnosząc się do twierdzenia wnoszącej zażalenie, że w zaskarżonym postanowieniu brak jest oznaczenia, iż orzeczenie to dotyczy również skargi G. M., wskazać należy, iż postanowieniem z dnia 22 grudnia 2014 r. Sąd I instancji odrzucił skargę G. M. z uwagi na nieuiszczenie wpisu od skargi. Jednakże wskazać należy, że na mocy art. 12 p.p.s.a. G. M. przysługuje status uczestnika postępowania na prawach strony. Podkreślić należy, iż biorąc pod uwagę treść przepisu art. 12 p.p.s.a., w myśl którego ilekroć w ustawie procesowej jest mowa o stronie, rozumie się przez to również uczestnika postępowania. Zatem należy przyjąć generalną regułę, że jeżeli w przepisach szczególnych ustawy określone zostały prawa i obowiązki strony, to takie same prawa i obowiązki przysługują również uczestnikom postępowania na prawach strony oraz uczestnikom postępowania.
Odnosząc się do wniosku skarżącej o uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 grudnia 2014 r. o odrzuceniu skargi, wskazać należy, że Sąd I instancji zobligowany będzie do podjęcia stosownych czynności w tym zakresie.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.