Uzasadnienie
T.R. wniósł w dniu 5 czerwca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego lub adwokata z urzędu do wniesienie skargi konstytucyjnej do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności z konstytucją zaskarżalności uchwały Rady Gminy w myśl ustawy o samorządzie, jak również "gorącego posiłku i usług opiekuńczych oraz reprezentacji przez pełnomocników z urzędu oraz uznawaniu pełnomocnictw notarialnych w stałym stosunku zlecenia."
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił wniosek postanowieniem z dnia 17 czerwca 2014 r. o sygn. akt II SO/Op 46/14
Jak wskazał w uzasadnieniu, wniosek T.R. o przyznanie prawa pomocy do wniesienia skargi konstytucyjnej nie może być rozpoznawany przez sąd administracyjny. Zgodnie bowiem z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy, uregulowane w art. 246-263 p.p.s.a., dotyczy wyłącznie postępowania przed sądami administracyjnymi (wojewódzkim sądem administracyjnym i Naczelnym Sądem Administracyjnym). Skoro więc obowiązująca ustawa p.p.s.a. nie przewiduje możliwości przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika do reprezentowania danego podmiotu w postępowaniu innym niż sądowoadministracyjne, ani też dla podjęcia w imieniu tego podmiotu czynności prowadzących do inicjowania postępowania innego niż sądowoadministracyjne, to brak jest możliwości uwzględnienia przez Sąd wniosku o przyznanie prawa pomocy w celu wniesienia skargi konstytucyjnej.
Zażalenie od powyższego postanowienia wniósł T.R..
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesione zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny nie jest właściwy do przyznania prawa pomocy w sprawie zainicjowanej skargą konstytucyjną. Postępowanie sądowoadministracyjne oraz postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym są bowiem dwiema osobnymi procedurami przed dwoma rożnymi organami władzy sądowniczej, nawet gdy w trakcie ich prowadzenia pojawiają się tożsame zagadnienia prawne. Właściwy w tym zakresie jest – zgodnie z art. 48 ust. 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym – sąd rejonowy miejsca zamieszkania skarżącego (zob. postanowienie NSA z 22 października 2013 r., I OZK 984/13).
Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, prawo pomocy, uregulowane w art. 246-263 p.p.s.a., dotyczy wyłącznie postępowania przed sądami administracyjnymi (wojewódzkim sądem administracyjnym i Naczelnym Sądem Administracyjnym). Z tych względów nie obejmuje ustanowienia pełnomocnika w celu wniesienia skargi konstytucyjnej. Konkluzje Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należy zatem uznać za prawidłowe.
W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.