Uzasadnienie
Jak wynika z akt sprawy, wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SAB/Kr 110/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę Stowarzyszenia [...] "[...]" w K. na bezczynność Prezydenta Miasta Tarnowa w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Stowarzyszenia – Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 1367/07, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Zdaniem Sądu P. B. nie był uprawniony do jednoosobowej reprezentacji Stowarzyszenia. Mając powyższe na uwadze i związany powyższym wyrokiem, po ponownym rozpoznaniu sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 18 grudnia 2008 r., sygn. akt II SAB/Kr 66/08 odrzucił skargę Stowarzyszenia [...] "[...]" w K. na bezczynność Prezydenta Miasta Tarnowa w przedmiocie udzielenia informacji publicznej.
Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniosło Stowarzyszenia [...] "[...]", reprezentowane przez adw. K. K.-C. Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę kasacyjną Stowarzyszenia na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) uznając, że P. B. nie był uprawniony do jednoosobowej reprezentacji Stowarzyszenia i podpisania pełnomocnictwa dla adw. K. K.-C.
Na powyższe postanowienie Stowarzyszenia [...] "[...]" wniosło zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i zarzucając mu naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- a) art. 190 p.p.s.a. przez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady związania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny
- b) art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 2 k.c. w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o stowarzyszeniach w zw. z § 10 pkt 2 Statutu Stowarzyszenia [...] "[...]" w zw. z art. 34 p.p.s.a. przez przyjęcie, że P. B. nie był upoważniony do podpisania pełnomocnictwa dla adwokata wyznaczonego w sprawie oraz przyjęcie, że w sprawie brak jest pełnomocnictwa dla adw. K. K.-C.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że pełnomocnik występował już przez Naczelnym Sądem Administracyjnym, który nie wskazywał na braki pełnomocnictwa i dopuścił go do udziału w postępowaniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak zauważył pełnomocnik Stowarzyszenia Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wcześniej wniesioną skargę kasacyjną Stowarzyszenia, reprezentowanego przez adw. K. K.-C., któremu pełnomocnictwa udzielił jednoosobowo P. B. W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2008 r. znalazło się stwierdzenie, że P. B. nie był uprawniony do jednoosobowej reprezentacji Stowarzyszenia i stanowisko powyższe jest na mocy art. 153 p.p.s.a. wiążące w sprawie niniejszej. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 18 grudnia 2008 r. odrzucił skargę Stowarzyszenia [...] "[...]" reprezentowanego przez P. B. Należy uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2009 r., odrzucił również skargę kasacyjną Stowarzyszenia [...] "[...]". Pomimo bowiem wezwania pełnomocnika Stowarzyszenia do przedstawienia pełnomocnictwa od Stowarzyszenia podpisanego zgodnie z zasadami reprezentacji tego Stowarzyszenia – pełnomocnik nie uczynił zadość wezwaniu Sądu - przedkładając dokumenty (odpis KRS i protokoły z Zebrania Zarządu [...] "[...]"), z których nie wynika, aby P. B. był uprawniony do jednoosobowej reprezentacji Stowarzyszenia.
Skoro zatem pełnomocnik Stowarzyszenia nie wykazał się prawidłowym umocowaniem do wniesienia skargi kasacyjnej należało ją odrzucić – co też uczynił Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym postanowieniu z dnia 27 kwietnia 2009 r.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.