Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek H. S. o sprostowanie uzasadnienia wyroku (sygn. akt IV SA/Wa 630/06). Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie.
Zarządzeniem z dnia 26 lutego 2014 r. wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV WSA w Warszawie z dnia 21 stycznia 2014 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od zażalenia, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia.
Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2014 r., WSA w Warszawie odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 30 grudnia 2013 r. o oddaleniu wniosku o sprostowanie uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 września 2006 r. wskazując na treść art. 230 § 1, 2 i 3, art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) oraz § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej: Rozporządzenie).
Sąd I instancji stwierdził, że skarżący pomimo prawidłowego wezwania, nie uiścił należnego wpisu od zażalenia na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 30 grudnia 2013 r., a zatem zażalenie należało odrzucić. Na to postanowienie skarżący wniósł zażalenie. Wskazał w nim, że zaskarżone postanowienie zostało wydane przez nieuprawniony sąd, gdyż sądem właściwym do rozpoznania zażalenia jest Naczelny Sąd Administracyjny, a nie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Ponadto wskazywał, że nie ma obowiązku ponoszenia kosztów sądowych z uwagi na zwolnienie od opłat. Wniósł również o wyłączenie Naczelnego Sądu Administracyjnego od rozpoznania zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 214 § 1, art. 220 § 1 i art. 230 § 1 P.p.s.a., do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem o którym mowa w wymienionych przepisach jest między innymi zażalenie (art. 230 § 2 P.p.s.a.).
Zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV WSA w Warszawie z dnia 21 stycznia 2014 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 30 grudnia 2013 r. o oddaleniu wniosku o sprostowanie uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 września 2006 r. skutecznie doręczono skarżącemu w dniu 28 stycznia 2014 r. (karta 316 akt sprawy). Skutecznie również doręczono skarżącemu w dniu 11 marca 2014 r. wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 21 stycznia 2014 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od zażalenia w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia (k-339).
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż prawidłowo Przewodniczący Wydziału IV WSA w Warszawie wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 30 grudnia 2013 r. Prawidłowo została również ustalona wysokość wpisu, stosownie bowiem do § 2 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia, wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach zażaleń na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych 100 zł, czyli w takiej wysokości jaka została określona w zaskarżonym zarządzeniu, które należy w związku z tym uznać za prawidłowe.
Skarżący, pomimo skutecznego doręczenia wezwania, zawierającego prawidłowe pouczenie o skutkach jego niewykonania, wpisu sądowego od zażalenia nie uiścił, wobec czego należy stwierdzić, że WSA w Warszawie był zobowiązany odrzucić zażalenie na podstawie 220 § 3 P.p.s.a. Przepis ten został prawidłowo zastosowany przez Sąd I instancji. W przypadku nieuiszczenia należnego wpisu od zażalenia podlega ono odrzuceniu przez Sąd I instancji bez przekazywania go – wbrew twierdzeniom skarżącego - do rozpatrzenia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu.
Podnoszona przez skarżącego w zażaleniu kwestia, iż jest on zwolniony od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego, nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. WSA w Warszawie - postanowieniem z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 630/06 - odmówił bowiem skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, a zażalenie od tego postanowienia zostało oddalone postanowieniem NSA z dnia 4 września 2013 r., sygn. akt I OZ 736/13 (k. 258 akt). Zatem skarżący nie został zwolniony z ponoszenia kosztów sądowych. Fakt, iż uzyskał on prawo pomocy w postaci zwolnienia od wpisu od skargi w innej sprawie sądowoadministracyjnej postanowieniem WSA w Gliwicach z dnia 14 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 1556/13, nie powoduje automatycznego jego przyznania skarżącemu we wszystkich toczących się sprawach sądowoadministracyjnych.
NSA stwierdza ponadto, że wniosek skarżącego o wyłączenie Naczelnego Sądu Administracyjnego od rozpoznania zażalenia nie mógł zostać uwzględniony z uwagi na fakt, iż to do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, działającego jako Sąd II instancji, należy rozpoznawanie środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, co wynika w szczególności z ustawowej regulacji, to jest art. 15 § 1 P.p.s.a., a także przepisów o charakterze ustrojowym. Brak jest więc możliwości wyłączenia NSA od orzekania w przedmiotowej sprawie. Skarżący mógłby ewentualnie składać wnioski o wyłączenie sędziów orzekających w sprawie, jeżeli istniałaby okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego.
Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zaznaczyć, że przedmiotem jego oceny była tylko i wyłącznie ocena prawidłowości wydanego przez Sąd I instancji postanowienia o odrzuceniu zażalenia, a w związku z tym pozostałe kwestie podnoszone w zażaleniu, stanowiące w istocie polemikę z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 27 września 2006 r., nie mogły podlegać merytorycznej ocenie w niniejszej sprawie.
Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.