Uzasadnienie
R. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości, polegającą na nierozpatrzeniu jego wniosku z dnia 15 lutego 2001 r. o wznowienie postępowania w sprawie cofnięcia mu zezwolenia na odbywanie pozaetatowej aplikacji sądowej.
W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), z uwagi na powagę rzeczy osądzonej, gdyż sprawa została już prawomocnie zakończona.
Prawomocnym postanowieniem z dnia 23 listopada 2009 r. o sygn. akt II SAB/Wa 149/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił na podstawie art. 247 p.p.s.a. wniosek R. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi, argumentując, iż prawo pomocy nie przysługuje w sytuacji, gdy skarga została wniesiona w sprawie, która korzysta z powagi rzeczy osądzonej.
W dniu 12 maja 2010 r. R. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że nie posiada żadnego majątku, dochodów ani środków do życia oraz wymaga opieki lekarskiej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 czerwca 2010 r. oddalił powyższy wniosek na podstawie art. 151 w związku z art. 64 § 3 w związku z art. 247 wskazując, że w świetle art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Sąd podniósł, że nawet jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 p.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy.
Sąd wskazał, że skoro prawomocnym orzeczeniem stwierdzono, że w sprawie zachodzi oczywista bezzasadność skargi, to bez względu na sytuację materialną strony prawo pomocy nie przysługuje. W takim bowiem przypadku wniosek o przyznanie prawa pomocy w ogóle nie może być uwzględniony, a każdy kolejny wniosek okoliczności tej w żaden sposób nie zmienia.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł R. P. wnosząc o uchylenie postanowienia w całości jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przyznanie prawa pomocy jest możliwe w przypadku spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek uregulowanych w art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1 270 ze zm.) Jednakże stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym postanowieniu, prawomocnym postanowieniem z dnia 23 listopada 2009 r. oddalony został wniesiony w sprawie niniejszej wniosek R. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi.
Wobec powyższego za prawidłowe uznać należało stanowisko tego Sądu, że ocena co do bezzasadności skargi wyrażona w prawomocnym postanowieniu z dnia 23 listopada 2009 r. stoi na przeszkodzie rozpoznaniu wniosku z dnia 12 maja 2010 r. pod kątem spełniania przez skarżącego przesłanek przyznania prawa pomocy określonych w art. 246 § 1 p.p.s.a. Słusznie więc wniosek o przyznanie tego prawa został oddalony.
Dlatego też zażalenie uznane być musiało za nieuzasadnione.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił zażalenie oddalić.