Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 14 stycznia 2010 r. R. P. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2009 r. o sygn. akt II SAB/Wa 149/09, oddalające wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Pismem z dnia 18 marca 2010 r. – w wykonaniu zarządzenia z dnia 16 marca 2010 r. - wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych przedmiotowego wniosku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania poprzez uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia oraz równoczesne dokonanie tej czynności. Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 1 kwietnia 2010 r.
Pismem datowanym 8 lipca 2010 r., wniesionym do Sądu w dniu 9 lipca 2010 r. (data stempla pocztowego), R. P. podał, że brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia uzasadnia jego choroba psychiczna i fizyczna, jak również brak należytej reprezentacji przed Sądem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarządzeniem z dnia 28 czerwca 2010 r. pozostawił bez rozpoznania przedmiotowy wniosek na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wskazując, że zgodnie z art. 83 § 3 p.p.s.a., oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu.
Sąd podał, że jak wynika z akt niniejszej sprawy, pomimo prawidłowo doręczonego R. P. pisma z dnia 18 marca 2010 r. (wraz z pouczeniem o skutkach nieuzupełnienia braków formalnych wniosku w zakreślonym terminie), skarżący wykonał wezwanie Sądu z uchybieniem wskazanego w nim siedmiodniowego terminu. Termin ten upływał bowiem w dniu 8 kwietnia 2010 r., zaś odpowiedź skarżącego została wniesiona w dniu 9 kwietnia 2010 r., tj. z jednodniowym opóźnieniem.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł R. P. wnosząc o uchylenie zaskarżonego zarządzenia w całości jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 85 p.p.s.a., czynność jest bezskuteczna, jeżeli strona nie dokonała jej w terminie. Jeżeli jednak niedokonanie czynności w postępowaniu sądowym było przez nią niezawinione, sąd na jej wniosek powinien uchybiony termin przywrócić (art. 86 p.p.s.a.), aby jednak wniosek ten mógł być rozpoznany spełnione być powinny wymogi formalne określone w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu, jeżeli nie spełnia określonych warunków formalnych. Chodzi tu przy tym zarówno o warunki formalne ogólne, przewidziane przez przepisy dla wszystkich pism strony (art. 46-47 p.p.s.a.), jak i warunki formalne szczególne, przewidziane dla niektórych tylko pism, w tym przypadku pisma zawierającego wniosek o przywrócenie terminu, a wynikające z art. 87 § 2 i 4 p.p.s.a.
Przede wszystkim należy wskazać, że w niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącego, okoliczności faktyczne zostały prawidłowo przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia. W świetle dokumentów znajdujących się w aktach sądowych nie ulega wątpliwości fakt uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku skarżącego z dnia 14 stycznia 2010 r. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2009 r. Skoro bowiem doręczenie wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku nastąpiło w dniu 1 kwietnia 2010 r., zaś uzupełnienie braków nastąpiło dopiero w dniu 9 kwietnia 2010 r., to niewątpliwie Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że w niniejszej sprawie bezskutecznie upłynął siedmiodniowy termin określony w art. 49 § 2 p.p.s.a.
Wobec faktu, że R. P. ustawowego terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu nie zachował, Sąd pierwszej instancji zasadnie pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpoznania.
W świetle powyższego, nie można uznać, aby zaskarżone zarządzenie naruszało prawo.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 w związku z art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.