Postanowienie NSA z 24 marca 2017 r., I OZ 640/17

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 24 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 grudnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Gl 1104/16 odrzucające skargę T. S. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji o przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych i odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych postanawia:

Skład

Sędzia NSA Jolanta Rudnicka przewodniczący

Sentencja

oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 21 grudnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 1104/16 – na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej "p.p.s.a.") odrzucił skargę T. S. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] maja 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji o przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych i odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych.

Sąd wskazał, że odpis zaskarżonej decyzji doręczono skarżącemu w trybie tzw. doręczenia zastępczego – zgodnie z art. 73 p.p.s.a. Korespondencja została dwukrotnie awizowana w dniu 6 i 14 czerwca 2016r., a następnie w dniu 21 czerwca 2016 r. zwrócona do organu z adnotacją, że nie podjęto jej w terminie. Tym samym na podstawie art. 44 § 4 K.p.a. uznano, że decyzja z dnia 31 maja 2016 r. została doręczona w dniu 20 czerwca 2016 r., zatem 30-dniowy termin do złożenia skargi upłynął w dniu 20 lipca 2016 r. Natomiast skarżący dopiero w dniu 8 listopada 2016 r. złożył przedmiotową skargę.

Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie podnosząc, że opóźnienie nastąpiło nie z jego winy. Wskazał, że w jego skrzynce na listy znajdowało się tylko jedno awizo i to dopiero w dniu 14 października 2016 r. – awizo z dnia 6 czerwca 2016 r. W ocenie skarżącego dochował on terminu do wniesienia skargi. Wskazał, że nie może ponosić konsekwencji opóźnień nie wynikających z jego winy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do treści art. 73 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia adresatowi pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a., pismo takie składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. W powołanym przepisie ustawodawca ustanawia domniemanie faktyczne doręczenia pisma, o ile zostaną spełnione warunki w przepisie tym przewidziane.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma wątpliwości co do tego, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, iż doręczenie zastępcze spornej przesyłki na podstawie art. 73 p.p.s.a. było zgodne z prawem. Przesyłka nie została bowiem podjęta przez skarżącego i jest to okoliczność bezsporna. W takiej sytuacji Sąd prawidłowo zastosował instytucję doręczenia zastępczego przewidzianą w art. 73 p.p.s.a.

Doręczenie zastępcze dokonane w omawianym trybie stwarza domniemanie prawne oparte na założeniu, że strona mogła zapoznać się z awizowanym pismem, a jeśli tego nie uczyniła, to nastąpiło to z przyczyn leżących po jej stronie. Mogą oczywiście zaistnieć sytuacje, w których strona bez własnej winy nie będzie w stanie dowiedzieć się o przesyłce. Domniemanie faktyczne doręczenia pisma w trybie art. 73 p.p.s.a. może być obalone, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. Jedną z możliwości służących obaleniu tego domniemania jest przeprowadzenie procedury reklamacyjnej. Istotne jest, aby w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania usługi pocztowej reklamacja, zgodnie z art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 1113 ze zm.) oraz przepisami § 1-6 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie reklamacji usługi pocztowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1468), w zakresie przesyłki rejestrowanej i przekazu pocztowego, została zgłoszona w formie pisemnej, ustnej do protokołu lub innej, która ujawnia wolę reklamującego w sposób dostateczny, w tym również w formie elektronicznej. Reklamację można zgłosić w każdej placówce pocztowej operatora pocztowego, który zawarł umowę o świadczenie usługi pocztowej z nadawcą. Co do zasady brak woli przeprowadzenia procedury reklamacyjnej uniemożliwia skuteczne obalenie domniemania doręczenia pisma w trybie awizowania.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego twierdzenia skarżącego dotyczące braku zawiadomienia o przesyłce nie mogą prowadzić do zakwestionowania prawidłowości doręczenia. Adnotacje poczynione w niniejszej sprawie przez osobę doręczającą korespondencję w dniu 6 i 14 czerwca 2016 r. pozwalają bowiem na przyjęcie, że poczta dokonała prawidłowego doręczenia. Dopełnione zostały zatem wymagania określone w art. 73 § 1-4 p.p.s.a., uzasadniające przyjęcie przez Sąd skutku doręczenia. Skarżący nie rozpoczął natomiast postępowania reklamacyjnego na poczcie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.