Postanowienie NSA z 23 czerwca 2009 r., I OZ 641/09

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 23 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Polskiej Akademii Nauk na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 338/09 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi Polskiej Akademii Nauk na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 338/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji powołując się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków stwierdził, iż w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, aby zostały spełnione przesłanki określone we wskazanym przepisie w szczególności nie określiła na czym polega wyrządzenie szkody lub trudne do odwrócenia skutki przez wykonanie zaskarżonej decyzji.

Na powyższe postanowienie złożono zażalenie wskazując, iż stwierdzenie nieważności decyzji odmawiających przyznanie prawa własności czasowej nieruchomości położonej przy ul. [...], stwarza następcom prawnym byłej właścicielki możliwość domagania się przyznania własności tej nieruchomości co w konsekwencji może doprowadzić do pozbawienia skarżącej prawa użytkowania wieczystego do tej nieruchomości. W razie zaś wzruszenia owej decyzji bez wątpienia narazi to skarżącą na szkodę i trudne do odwrócenia skutki związane z odzyskaniem utraconego władztwa nad nieruchomością.

W związku z powyższym zarzucono Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu naruszenie przepisu art. 61 § 3 oraz art. 106 § 4 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wniesiono o zmianę w/w postanowienia przez uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na zażalenie wniesiono o jego oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionej podstawy.

Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 P.p.s.a.).

Podkreślić należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia, Sąd nie bada zasadności samej skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zaznaczyć, że z art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, iż to strona sama jest zobowiązana do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd musi opierać się na materiale pozwalającym zająć stanowisko. Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie w/w przepisu nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej.

Na etapie rozpoznawania wniosku Sąd winien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny.

Przesłanką wstrzymania postanowienia jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, przy czym ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że o znacznej szkodzie można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju.

Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków także musi być rozważana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie skarżąca nie uprawdopodobniła dostatecznie w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Argument skarżącej, że zaskarżona decyzja stanowi podstawę dla wszczęcia i prowadzenia dalszych postępowań zmierzających bezpośrednio do pozbawienia skarżącego władztwa nad przedmiotową nieruchomością i wzruszenie decyzji będącej przedmiotem niniejszego postępowania narazi skarżącą na szkodę i trudne do odwrócenia skutki nie stanowi w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykazania, że zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji.

Należy wskazać, iż ewentualna szkoda skarżącej może powstać dopiero w wykonaniu przyszłej decyzji o oddaniu nieruchomości w użytkowanie wieczyste następcom prawnym byłej właścicielki a więc nie jest związana bezpośrednio z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury dopiero daje możliwość następcom prawnym ubiegania się o ponowne rozpoznanie wniosku, ale nie wpływa na treść rozstrzygnięcia jak i na ewentualną szkodę.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.