Postanowienie NSA z 15 października 2024 r., I OZ 644/24

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 15 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 lipca 2024 r., sygn. akt II SA/GI 1972/23 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej

Sprawa

w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 19 października 2023 r. nr SKO.PSŚ/41.5/2981/2023/21432 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Piotr Niczyporuk przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 25 lipca 2024 r., sygn. akt II SA/GI 1972/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: Sąd I instancji), na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), odrzucił skargę kasacyjną J. K. (dalej: Skarżący), z uwagi na nieuzupełnienie jej braku formalnego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że złożona w ustawowym terminie przez pełnomocnika Skarżącego skarga kasacyjna zawierała brak formalny. Wbrew dyspozycji art. 176 § 2 p.p.s.a. nie zawierała wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. Wobec tego Przewodniczący zarządzeniem z 13 czerwca 2024 r. polecił wezwać pełnomocnika Skarżącego do uzupełnienia dostrzeżonego braku formalnego, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej.

Wezwanie Sądu I instancji z 14 czerwca 2024 r. zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącego poprzez środki komunikacji elektronicznej (ePUAP), na wskazany przez niego adres elektroniczny, z którego nadał pismo z 17 maja 2024 r. za pośrednictwem platformy ePUAP. Korespondencja nie została jednak przez niego odebrana. Ze złożonego w aktach sprawy urzędowego potwierdzenia odbioru wynika, że skutek doręczenia, o którym mowa w art. 74a § 8 p.p.s.a., nastąpił 29 czerwca 2024 r. Powyższe wezwanie pozostało jednakże bez jakiejkolwiek odpowiedzi.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Skarżący, wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 178 w zw. z art. 74a § 1 pkt 1 p.p.s.a. polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że pismo z 17 maja 2024 r. stanowiło akt poczyniony w ramach postępowania, stanowiący o zmianie sposobu doręczania korespondencji, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że wolą pełnomocnika Skarżącego nie była zmiana sposobu doręczeń korespondencji sądowej, a złożenie ww. pisma miało charakter wypadkowy/incydentalny i stanowiło jedynie czynność techniczną celem przyspieszenia i usprawnienia odbioru wyroku Sądu I instancji wraz z uzasadnieniem, z uwagi na rozpoczęty termin do wywiedzenia skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Materię doręczania pism przez sąd za pomocą środków komunikacji elektronicznej reguluje art. 74a p.p.s.a., który w § 1 przewiduje, że doręczanie pism przez sąd następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jeżeli strona spełniła jeden z następujących warunków:

1. wniosła pismo w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą sądu lub organu, za pośrednictwem którego składane jest pismo;
2. wystąpiła do sądu o takie doręczenie i wskazała sądowi adres elektroniczny;
3. wyraziła zgodę na doręczanie pism za pomocą tych środków i wskazała sądowi adres elektroniczny.

Powyższy sposób doręczania pism przez sąd ma charakter fakultatywny. Wybór sposobu doręczenia został pozostawiony adresatom pism, natomiast na sąd administracyjny został nałożony obowiązek informowania o możliwości doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

Zgodnie z treścią art. 74a § 2 p.p.s.a., jeżeli strona zrezygnuje z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, sąd doręcza pismo w sposób określony dla pisma w formie innej niż forma dokumentu elektronicznego. Oświadczenie o rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej składa się w formie dokumentu elektronicznego.

Jak już wyżej wskazano, nawet po wcześniejszym spełnieniu przesłanek doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej strona może zrezygnować z tej formy doręczania. W takim przypadku sąd doręcza pismo w sposób określony dla pisma w formie nieelektronicznej. Oświadczenie o rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej składa się w formie dokumentu elektronicznego (por. Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 74a).

Prowadzenie korespondencji elektronicznej w sprawie zostało przez pełnomocnika Skarżącego zapoczątkowane wniesieniem pisma z 17 maja 2024 r. (k. 78 akt sądowych), toteż po myśli art. 74a § 1 pkt 1 p.p.s.a. dalsza wymiana pism procesowych ze stroną odbywała się za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Jak wynika z Urzędowego Poświadczenia Doręczenia znajdującego się na k. 97 akt sądowych, do pełnomocnika Skarżącego wygenerowane zostały dwa zawiadomienia o korespondencji sądowej skierowanej za pośrednictwem platformy ePUAP, odpowiednio 14 czerwca 2024 r. i 22 czerwca 2024 r. Bezskuteczny upływ 14-dniowego terminu wyznaczonego na odbiór skutkował przyjęciem doręczenia za skutecznie dokonane (art. 74a § 8 p.p.s.a.). Fikcja prawna doręczenia zastępczego opiera się na przyjęciu domniemania, że przesyłka została adresatowi doręczona pomimo braku faktycznego jej odbioru. W rozpoznawanej sprawie nie sposób uznać doręczenia korespondencji kierowanej do pełnomocnika Skarżącego za nieskuteczne i niewywołujące skutków prawnych. Nie ma przy tym żadnego znaczenia, jak uważa pełnomocnik Skarżącego, że pismo z 17 maja 2024 r. miało charakter wypadkowy/incydentalny i stanowiło jedynie czynność techniczną, a tym samym nie stanowiło wniosku o zmianie sposobu doręczania korespondencji. Zgodzić się bowiem należy z Sądem I instancji, że pełnomocnik Skarżącego składając powyższe pismo nie zawarł w nim rezygnacji z doręczenia pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej (art. 74a § 1 i 2 p.p.s.a.). Tym samym Sąd I instancji był zobligowany do doręczania pism pełnomocnikowi Skarżącego właśnie za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Zauważyć przy tym należy, że pełnomocnik Skarżącego dopiero w piśmie z 2 sierpnia 2024 r. złożył oświadczenie o rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej w formie dokumentu elektronicznego.

W tych okolicznościach prawnych i faktycznych, Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że pełnomocnik Skarżącego, pomimo skutecznego wezwania, nie uzupełnił braku formalnego skargi kasacyjnej i w związku z tym skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 197 § 1 i 2 w zw. z art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.