Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 marca 2011 r., sygn. akt I SAB/Wa 103/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie sądowe ze skargi J. W. i J. W. na bezczynność Ministra Infrastruktury w rozpoznaniu wniosku z dnia 19 sierpnia 2010 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...]w sprawie dotyczącej nieruchomości położonej w Ł. przy ul. D. [...], oznaczonej jako działki nr [...],[...],[...],[...],[...]i [...].
Pismem z dnia 28 marca 2011 r. skarżący zgłosili wniosek o uzupełnienie powyższego postanowienia w zakresie rozstrzygnięcia o zwrocie uiszczonej opłaty od skargi w kwocie 100 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił powyższy wniosek powołując art. 157 § 2 i § 3 a contrario p.p.s.a. i wskazując, że zgodnie z art. 157 § 1 i § 2 tej ustawy, strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Natomiast w świetle art. 166 powołanej ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Sąd zaznaczył, że uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania następuje w wypadkach, w których sąd nie orzekł o kosztach, mimo, że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania, albo nie zamieścił w postanowieniu dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Sąd podał, że z akt sprawy wynika, iż skarżący do dnia wydania postanowienia z dnia 17 marca 2011 r. nie żądali zwrotu kosztów postępowania. Dodatkowo wyjaśnił, że także w wypadku złożenia wniosku o zasądzenie od organu kosztów postępowania, brak byłoby podstaw do uwzględnienia takiego wniosku, gdyż "w przedstawionym układzie procesowym kwota uiszczonego wpisu nie byłaby kosztem niezbędnym w rozumieniu art. 205 § 2 powołanej ustawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 1987 r., sygn. akt IV Cr 309/87, niepubl.)". Ponadto, zdaniem Sądu, brak było podstaw do wydania orzeczenia o kosztach na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a, gdyż skarżący nie cofnęli skargi, a to dopiero stwarzałoby podstawę do zwrotu opłaty na podstawie wymienionego przepisu.
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli J. W. i J. W., domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
W uzasadnieniu skarżący wskazali, że w przypadku orzekania na posiedzeniu niejawnym, gdy strona nie jest reprezentowana przez adwokata lub radcę prawnego o kosztach należnych stronie sąd powinien orzec z urzędu, bowiem przepis art. 210 § 1 p.p.s.a. nie ma zastosowania. Skarżący podali, że nie byli reprezentowani w postępowaniu przez adwokata lub radcę prawnego, zatem o kosztach należnych stronie WSA w Warszawie powinien orzec z urzędu. Wskazali ponadto, że skoro działali w sprawie samodzielnie, to niezrozumiałe jest powoływanie się przez WSA w Warszawie na przepis art. 205 § 2 p.p.s.a. gdyż ten przepis ma zastosowanie w przypadku reprezentowania strony przez adwokata lub radcę prawnego. Podnieśli, że z art. 205 § 1 powołanej ustawy, który w tej sprawie ma zastosowanie wynika, że do kosztów postępowania zalicza się koszty sądowe.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Ustosunkowując się do podniesionych przez żalących się zarzutów podnieść trzeba, że zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) strona może w zakreślonym ustawą terminie zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy winien był zamieścić z urzędu.
Zgodnie z przepisem art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W myśl art. 201 § 1 p.p.s.a., zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3. Kolejny przypadek, gdy w razie umorzenia postępowania przysługuje skarżącemu zwrot kosztów postępowania, uregulowany w art. 201 § 2 p.p.s.a., dotyczy postępowania mediacyjnego, a więc w sprawie nie mógłby znaleźć zastosowania.
W myśl zaś art. 210 § 1 p.p.s.a. strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów.
Reguła wyrażona w powołanym wyżej przepisie doznaje jednak wyłączenia w przypadku przewidzianym w art. 210 § 2 p.p.s.a., tj. w przypadku orzekania na posiedzeniu niejawnym, gdy strona nie jest reprezentowana przez adwokata lub radcę prawnego, albowiem wówczas o kosztach należnych stronie sąd orzeka z urzędu. W niniejszej sprawie uszło uwadze Sądu, że skoro postanowienie o umorzeniu postępowania podjęte było na posiedzeniu niejawnym, a J. W. i J. W. nie byli reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika nie było konieczne składanie przez nich wniosku w zakresie zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Słusznie więc skarżący podnieśli, że skoro postanowienie z dnia 17 marca 2011 r. wydane zostało na posiedzeniu niejawnym bez znaczenia w sprawie była powołana w zaskarżonym postanowieniu okoliczność, że nie żądali zwrotu kosztów postępowania.
Za uzasadniony uznać także należało zarzut nieprawidłowego odwołania się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do art. 205 § 2 p.p.s.a., bowiem dokumenty znajdujące się w aktach sprawy nie uprawniały do stwierdzenia, że skarżący byli w sprawie reprezentowani przez adwokata lub radcę prawnego.
Jednakże powyższe okoliczności nie mogły mieć wpływu na ocenę zaskarżonego postanowienia.
Istotne bowiem znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku skarżących dotyczącego uzupełnienia postanowienia z dnia 17 marca 2011 r. w zakresie zwrotu uiszczonego wpisu sądowego miała w niniejszej sprawie okoliczność, że postanowieniem tym umorzono postępowanie sądowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie zaś z powołanymi wcześniej przepisami dotyczącymi zwrotu kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym poza przypadkiem uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji (art. 200 p.p.s.a.) zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a., a więc wówczas, gdy organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, w zakresie swojej właściwości uwzględnia skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Skoro umorzenie postępowania sądowego postanowieniem z dnia 17 marca 2011 r. nie nastąpiło z przyczyny wskazanej w art. 54 § 3, to brak było podstaw do uwzględnienia żądania zawartego we wniosku z dnia 28 marca 2011 r.
Mając powyższe na uwadze należało uznać, że zaskarżone postanowienie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 §2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił zażalenie.
O sprostowaniu zaskarżonego postanowienia w zakresie wskazanym w sentencji, poprzez usunięcie oczywistego błędu pisarskiego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł z urzędu na mocy art. 156 § 1 i 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a.