Postanowienie NSA z 20 sierpnia 2014 r., I OZ 649/14

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 20 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 1403/13 odmawiające ustanowienia adwokata

Sprawa

w sprawie ze skargi G. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Jolanta Rajewska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił G. P. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że G. P. w złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy oświadczył, że jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym. Choruje na przewlekłe choroby i na leki wydaje ok. 100 zł. Mieszka w hotelu robotniczym, za który ponosi miesięczną opłatę za pokój w kwocie ok. 600 zł. Otrzymuje pomoc z Caritasu oraz Arcybractwa [...]. Ponadto wskazał, że jego jedynym majątkiem jest piętro w starej kamienicy o powierzchni ok. 100 m2, przy czym należności uzyskiwane za wynajem znajdujących się tam lokali mieszkalnych zajął komornik w związku z zadłużeniem alimentacyjnym. Innych nieruchomości, oszczędności ani przedmiotów wartościowych nie posiada. Podkreślił również, że obecnie jedynym jego dochodem jest zasiłek stały w kwocie 529 zł.

Pismem z dnia 6 marca 2014 r. Sąd wezwał wnioskodawcę do złożenia dokumentów, z których wynikałoby, że nie jest w stanie ponieść kosztów ustanowienia adwokata. W odpowiedzi na to wezwanie G. P. nadesłał zaświadczenie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...], z którego wynika, że łączny dług alimentacyjny wynosi 139533,38 zł; umowę najmu lokalu mieszkalnego zawartą w dniu 1 kwietnia 2013 r. pomiędzy G. P. a M. B.; paragony wystawione przez Przedsiębiorstwo [...] w [...] Sp. z o.o. za pobyt w dniach od 31 grudnia 2013 r. do 5 stycznia 2014 r. na kwotę 100 zł, w dniach od 5 do 31 stycznia 2014 r. na kwotę 520 zł, w dniach od 31 stycznia do 20 lutego 2014 r. na kwotę 400 zł, w dniach od 20 do 25 lutego 2014 r. na kwotę 100 zł, w dniach od 25 do 28 lutego 2014 r. na kwotę 60 zł; wyciągi z rachunku bankowego za grudzień 2013 r. oraz styczeń i luty 2014 r.; dowody wypłaty na rzecz G. P. z Arcybractwa [...] w [...] kwot po 300 zł w maju i listopadzie 2013 r. Dodatkowo G. P. oświadczył, że opłaty za hotel pokrywa z zasiłku stałego oraz pieniędzy otrzymywanych od Arcybractwa i za sprawy "wygrane" przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie.

Odmawiając przyznania prawa pomocy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie mu prawa pomocy. Informacje podane we wniosku o przyznanie prawa pomocy nie są jednak wiarygodne. G. P. wskazał bowiem, że jego jedynym dochodem jest zasiłek stały w kwocie 529 zł, zaś na jego wydatki składają się: opłata za hotel (ok. 600 zł) i wydatki na leki (ok. 100 zł). Z zestawienia tych kwot wynika, że wydatki przekraczają dochody, gdyż G. P. ponosi wydatki przewyższające jego dochód, a zatem dysponuje środkami pozwalającymi na pokrycie wydatków w wysokości ok. 720 zł miesięcznie.

Powyższe okoliczności prowadzą do wniosku, że ujawnione przez G. P. dochody nie pokrywają faktycznie ponoszonych przez niego wydatków, a zatem korzysta także z innych źródeł dochodu, których nie chce ujawnić. Z tych względów Sąd nie dał wiary twierdzeniom wnioskodawcy dotyczącym wysokości jego dochodu, bowiem okoliczności podane przez niego we wniosku nie zostały należycie uzasadnione i uprawdopodobnione.

Na powyższe postanowienie G. P. złożył zażalenie, w którym zakwestionował prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji wskazując, że przedstawił Sądowi wszystkie żądane pisma. Ponadto zaznaczył, że wykazaniem jego dochodów powinien zająć się Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 245 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. Dalej jako "P.p.s.a."), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z treści tego przepisu bezpośrednio wynika, że ciężar dowodu, co do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy, spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie tego prawa. Jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest zobowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (art. 255 P.p.s.a.). Z powyższego wynika zatem obowiązek współpracy wnioskodawcy z sądem poprzez przedstawienie w sposób rzetelny swojego stanu majątkowego, prezentując - w niebudzący wątpliwości sposób - źródła swego utrzymania, jak również ponoszone przez siebie wydatki.

W ocenie NSA, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zbadał przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy, zasadnie uznając, że wnioskodawca nie przedstawił okoliczności, które przemawiałyby za przyznaniem mu prawa pomocy. Wątpliwości co do sytuacji materialnej stanowią przeszkodę w przyznaniu prawa pomocy. G. P. wykonał wezwanie Sądu, jednak z treści przedłożonych przez niego dokumentów wynika, że ponosi wydatki wyższe, niż deklarowany przez niego dochód, co dodatkowo potwierdza brak ich rzetelności. Z tych względów, Sąd I instancji słusznie uznał oświadczenie G. P. za niewiarygodne, skoro wskazywało ono, że wydatki i zobowiązania wnioskodawcy przewyższają jego dochody.

Należy zatem uznać, że G. P. nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., a tym samym, naraził się na negatywne skutki w postaci odmowy przyznania prawa pomocy. Nie wykazał bowiem w sposób wiarygodny, że nie dysponuje dostatecznymi środkami na poniesienie kosztów postępowania sądowego.

Bez znaczenia dla niniejszego rozstrzygnięcia pozostawały, dodatkowo podnoszone na etapie postępowania zażaleniowego, okoliczności związane z uzyskiwaniem przez G. P. pomocy materialnej i finansowej z różnych źródeł, skoro nie powołał ich na etapie rozpoznawania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego jest bowiem kontrola prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu I instancji, nie zaś powtórne rozpoznanie wniosku w tym przedmiocie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.