Postanowienie NSA z 7 lutego 2014 r., I OZ 65/14

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 7 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 864/13 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi S. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie skierowania kierowcy na badania lekarskie postanawia oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Jolanta Rudnicka przewodniczący

Uzasadnienie

Wnioskiem z dnia 2 grudnia 2013 r. S. R. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2013 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] orzekającą o skierowaniu S.R. na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w związku z informacją o zastrzeżeniach w stanie zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu w zakresie posiadanych uprawnień kategorii A, B. Skarżący wskazał, że w razie wykonania decyzji zajdzie niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a samo postępowanie będzie bezprzedmiotowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt III SA/Lu 864/13 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że skarżący nie uzasadnił przedmiotowego wniosku, a zatem nie wykazał, iż spełniona została którakolwiek z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. Zdaniem Sądu brak wskazania przez skarżącego argumentów przemawiających za spełnieniem określonych w ustawie przesłanek stanowiących podstawę wstrzymania wykonania przez sąd zaskarżonej decyzji, uniemożliwia uwzględnienie wniosku.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł S. R.. W uzasadnieniu zażalenia skarżący powtórzył argumenty przytoczone we wniosku. Wskazał ponadto, że w przypadku odmowy wstrzymania decyzji organów administracji mogłoby dojść do zatrzymania prawa jazdy w drodze decyzji administracyjnej, pomimo stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Powstałaby również konieczność poniesienia wydatków na przeprowadzenie badań lekarskich, które odbyć się mają na jego koszt.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie jest zasadne.

Stosowanie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu, spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.

W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawidłowo przyjął, że wniosek strony nie zawiera argumentów, które przemawiałyby za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie wykazał bowiem, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do niego w kontekście wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienia wystąpienia tych przesłanek nie stanowi powołana we wniosku okoliczność, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje bezprzedmiotowość postępowania. Zauważyć należy, że wykonanie każdej decyzji pociąga za sobą określone konsekwencje, zaś jej uchylenie powoduje, że wykonanie aktu okazuje się zbędne. Jednak istotą ochrony tymczasowej jest przeciwdziałanie takim skutkom tego aktu, które byłyby trudne do naprawienia pomimo przywrócenia stanu sprzed wydania decyzji, co nie ma miejsca w przedmiotowej sprawie. Ponadto samo powołanie treści przepisu jest również niewystarczające dla udzielenia ochrony tymczasowej o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Odnosząc się natomiast do argumentacji przedstawionej w zażaleniu, wskazać należy, że przytoczenie okoliczności pozwalających sądowi na dokonanie oceny czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej decyzji dopiero w zażaleniu nie uzasadnia jego uwzględnienia nawet w przypadku spełnienia tych przesłanek, jeżeli sądowi pierwszej instancji nie można zarzucić naruszenia prawa (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 212-213).

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.