Postanowienie NSA z 6 kwietnia 2017 r., I OZ 659/17

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 6 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 209/12 o odrzuceniu zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 209/12

Sprawa

w sprawie ze skargi M. K. na bezczynność Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. 2

Skład

Sędzia NSA Wiesław Morys przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 stycznia 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 209/12, odrzucił zażalenie M. K. na postanowienie tego Sądu z dnia 26 listopada 2014 r., odrzucające zażalenie na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku M. K. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku z dnia 12 lutego 2013 r.

Sąd I instancji wskazał, że zażalenie zostało wniesione w dniu 9 grudnia 2014r., zaś odpis postanowienia z dnia 26 listopada 2014 r. został doręczony skarżącemu w dniu 12 grudnia 2014 r. Wniesienie zażalenia przed datą doręczenia skarżącemu wskazanego postanowienia, a więc kiedy nie rozpoczął jeszcze biegu termin do wniesienia zażalenia, uzasadnia odrzucenie tego zażalenia jako niedopuszczalnego, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: P.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł M. K., zarzucając mu naruszenie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie, że zażalenie na postanowienie z dnia 26 listopada 2014 r. zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu. Wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o przyznanie pełnomocnikowi kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które to koszty nie zostały uiszczone ani w całości, ani w części.

W jego uzasadnieniu wskazano, iż zażalenie na postanowienie z dnia 26 listopada 2014 r., co prawda zostało sporządzone w dniu 9 grudnia 2014 r. (taką datą jest opatrzone pismo zawierające zażalenie), jednakże zostało ono nadane przesyłką poleconą w dniu 12 grudnia 2014 r., a zatem w terminie otwartym do wniesienia zażalenia. Pismo to wpłynęło do Sądu Wojewódzkiego w dniu 15 grudnia 2014 r. Ponadto w tym samym dniu (26 listopada 2014 r.) Sąd I instancji wydał również postanowienie w innej sprawie (sygn. II SA/Wa 1191/12), które zostało doręczone skarżącemu w dniu 2 grudnia 2014 r. Skarżący, działający bez pomocy prawnej, będąc w błędnym przekonaniu, że nie zostanie mu doręczona korespondencja w niniejszej sprawie, "z ostrożności procesowej" zaskarżając postanowienie w sprawie sygn. II SA/Wa 1191/12, zaskarżył również postanowienie w sprawie niniejszej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 194 § 2 P.p.s.a., zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Termin do wniesienia środka odwoławczego liczy się, jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, od dnia doręczenia stronie postanowienia. Nie budzi wątpliwości, że mowa jest tu o doręczeniu orzeczenia w konkretnej sprawie, nie zaś w innej sprawie ze skargi tego samego skarżącego, nawet jeśli przedmiot tych spraw i wydawane przez Sąd orzeczenia są zbieżne.

Jak wynika z akt skarżący w dniu 9 grudnia 2014 r. przesłał na adres e-mailowy Wydziału Informacji Sądowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zażalenie w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1191/12 oraz zażalenie na postanowienie z dnia 26 listopada 2014 r. w niniejszej sprawie (k-401). Następnie w dniu 15 grudnia 2104 r. (data prezentaty k-412) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło zażalenie o identycznej treści, jak to przesłane drogą elektroniczną, ale zawierające własnoręczny podpis skarżącego. W aktach sprawy brak jest jednakże potwierdzenia, z którego wynikałoby kiedy zażalenie to zostało nadane, a data ta, zgodnie z art. 83 § 3 P.p.s.a., jest równoznaczna z wniesieniem środka odwoławczego do sądu. Co prawda skarżący twierdzi, iż miało to miejsce w dniu 12 grudnia 2014 r., jednakże w aktach sprawy nie znajduje się żaden dowód, który by to potwierdzał. W tej sytuacji uznanie przez Sąd I instancji, iż zażalenie zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu należy uznać co najmniej za przedwczesne. Przede wszystkim powinien on ustalić datę wniesienia przez skarżącego zażalenia, które wpłynęło do tego Sądu w dniu 15 grudnia 2014 r., aby wyjaśnić, czy pismo to zostało złożone w terminie przewidzianym na jego wniesienie.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

O kosztach postępowania zażaleniowego Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł, ponieważ zgodnie z art. 209 P.p.s.a. o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Zgodnie z powyższą zasadą Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany jest rozstrzygać o kosztach postępowania kasacyjnego w orzeczeniu wydanym w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku, natomiast w niniejszej sprawie zostało rozpoznane zażalenie od postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł także o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, jako że w tej materii wyłącznie właściwe są wojewódzkie sądy administracyjne, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony do orzekania wyłącznie o kosztach postępowania (i to kasacyjnego) między stronami.

----------------------- 2