Postanowienie NSA z 4 lutego 2010 r., I OZ 66/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 4 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. B. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 grudnia 2009 r. sygn. akt IV SA/Gl 607/06 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] maja 2006 r. [...] w przedmiocie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska

Uzasadnienie

Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 14 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pozostawił bez rozpoznania wniosek M. B. o przyznanie prawa pomocy.

W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż kolejny już przedmiotowy wniosek został złożony na urzędowym formularzu "PPF" w dniu 31 grudnia 2008 r., który zawierał braki formalne, wobec czego zarządzeniami z dnia 27 stycznia 2009 r., 25 lutego 2009 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez wskazanie danych osobowych oraz wysokości dochodów uzyskiwanych przez osoby zamieszkujące z nim we wspólnym gospodarstwie domowym (poz. 6 i 10 wniosku), a także wysokości i źródeł własnych dochodów jak również kosztów bieżącego utrzymania.

W odpowiedziach z dnia 3 lutego 2009 r., 4 marca 2009 r. M. B. odmówił podania żądanych danych, twierdząc że obawia się o bezpieczeństwo osobiste wskazanych we wniosku osób, a także, że nie posiada żadnych pieniędzy, które mógłby przeznaczyć na dokonanie jakichkolwiek opłat, gdyż środków finansowych nie starcza mu na zaspokojenie podstawowych potrzeb i pozostaje na utrzymaniu litościwych ludzi.

Wobec tego Sąd po raz kolejny wezwał skarżącego zarządzeniem z dnia 18 marca 2009 r. do prawidłowego wypełnienia dołączonego formularza "PPF", w sposób zgodny z zarządzeniem z dnia 25 lutego 2009 r. z zachowaniem oznaczonego tam rygoru.

Ostatecznie w dniu 31 marca 2009 r. wpłynął do Sądu wniosek M. B. wypełniony w analogiczny sposób jak pierwotny z dnia 31 grudnia 2008 r.

Rozpoznając wniosek Wojewódzki Sąd stwierdził, iż zawiera on braki formalne w zakresie informacji o uzyskiwanym przez niego dochodzie, a także wysokości ponoszonych przez niego kosztów utrzymania, a braki te nie zostały, pomimo wezwań, uzupełnione. W ocenie Sądu, sytuacja ta powodowała konieczność pozostawienia wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Ponadto Sąd podkreślił, iż oświadczenie strony, że nie poda danych osób pozostających na jego utrzymaniu z troski o bezpieczeństwo jak również, że nie posiada środków pieniężnych i znajduje się na utrzymaniu osób trzecich nie można uznać za wykonanie nałożonego na skarżącego obowiązku a dodatkowo jest niezgodne z zawartą w aktach sprawy informacją, bowiem jest on uprawniony do świadczenia emerytalnego na podstawie ustawy z dnia 19 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.).

Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł M. B., w którym podniósł, iż Sąd poprzez pozostawienie jego wniosków bez rozpoznania próbuje ukryć przestępstwa popełniane przez pracowników Komendy Wojewódzkiej Policji w K. oraz świadomie i celowo udaremnia dochodzenie przez skarżącego swoich praw przed Sądem. Wniesiono o uchylenie zarządzenia z dnia 14 grudnia 2009 r. i o przekazanie sprawy innemu Sądowi, w celu nadania biegu procesowego przez uczciwych o nieskazitelnej opinii oraz znających i szanujących obowiązujące prawo Sędziów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., stanowi, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. W przypadku braków formalnych wniosku, strona wzywana jest do ich uzupełnienia, zaś niewypełnienie żądania Sądu powoduje konieczność pozostawienia wniosku bez rozpoznania, co wynika wprost z art. 257 P.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pozostawił bez rozpoznania wniosek M. B. o przyznanie prawa pomocy. Z akt sprawy wynika, iż skarżący zarządzeniami z dnia 27 stycznia 2009 r., 25 lutego 2009 r. oraz 18 marca 2009 r. był wzywany przez Sąd do uzupełnienia braków formalnych swojego wniosku poprzez wskazanie danych osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, wysokości oraz źródeł ich dochodów, jak również kosztów bieżącego utrzymania w tym: wysokości czynszu, opłat za media, wydatków na zakup żywności, środków czystości, leków ze stosownym pouczeniem o konieczności udokumentowania fakturami i dowodami wpłat w tym zakresie. Wezwania doręczone były skarżącemu wraz z pouczeniem o terminie i skutkach ich niedotrzymania. Skarżący w swoich odpowiedziach: z dnia 3 lutego 2009 r. (k. 268 akt), z dnia 4 marca 2009 r. (k. 274 akt), z dnia 25 marca 2009 r. (k. 279 akt), odmówił podania tych informacji z troski o bezpieczeństwo osób wymienionych we wniosku oraz stwierdził, że nie posiada żadnych pieniędzy, które mógłby przeznaczyć na dokonanie jakichkolwiek opłat, gdyż środków finansowych nie starcza mu na zaspokojenie podstawowych potrzeb i pozostaje na utrzymaniu litościwych ludzi. Takie odpowiedzi słusznie nie mogły być uznane za uzupełnienie braków formalnych wniosku, bowiem co należy podkreślić, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawiania wszelkich istotnych informacji dotyczących jego sytuacji materialnej, której analiza umożliwia rozpatrzenie wniosku o przyznanie prawa pomocy i daje odpowiedź, czy w odniesieniu do konkretnej osoby zachodzą przesłanki przemawiające za uwzględnieniem jej wniosku. Tego obowiązku skarżący w niniejszej sprawie nie wykonał.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zasadnie pozostawił wniosek M. B. bez rozpoznania, zaś wydane w tym zakresie zarządzenie w pełni odpowiada prawu.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 i art. 198 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.