Postanowienie NSA z 18 lipca 2019 r., I OZ 660/19

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 18 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 26 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Op 57/19 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi

Sprawa

w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] października 2018 r., nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Skład

Sędzia NSA Elżbieta Kremer przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Op 57/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił zażalenie K. G. na postanowienie o odrzuceniu skargi.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 26 lutego 2019 r. została odrzucona skarga K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] października 2018 r., nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu.

Pismem z dnia 7 marca 2019 r. skarżący zwrócił się "o cofnięcie decyzji dotyczącej zabrania prawa jazdy za niepłacenie alimentów". Oświadczył, że nigdy nie uchylał się od płacenia alimentów, nie zmieniał miejsca zamieszkania, nie był poszukiwany. Niepłacenie alimentów w wymaganej wysokości uzasadnił chorobą, na jaką zapadł i problemami związanymi ze znalezieniem zatrudnienia. Stwierdził, że opłaca alimenty w takim zakresie, w jakim jest to możliwe z uwagi na jego sytuację finansową. Podkreślił, że obecnie jest schorowany, otrzymuje rentę i jest całkowicie niezdolny do pracy.

Na skutek zarządzenia z dnia 13 marca 2019 r. wezwano skarżącego do jednoznacznego oświadczenia, w terminie 7 dni: 1) czy pismo datowane na dzień 7 marca 2019 r., a zaadresowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowi zażalenie na postanowienie z dnia 26 lutego 2019 r.;

2. nadesłania odpisu ww. pisma, bądź jego kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem;
3. uzupełnienia braków formalnych nadesłanego pisma (w przypadku, gdy stanowi zażalenie) – w terminie 7 dni w 2 egzemplarzach, przez wskazanie czy skarżący domaga się uchylenia ww. postanowienia z dnia 26 lutego 2019 r., bądź jego zmiany – pod rygorem odrzucenia.

Korespondencja sądowa zawierająca opisane wezwanie została skierowana na podany adres skarżącego i pod tym adresem dwukrotnie awizowana w dniach: 18 marca 2019 r. i 26 marca 2019 r.

Odrzucając zażalenie Sąd, mając na względzie treść pisma z dnia 7 marca 2019 r. oraz okoliczność, że pismo zostało złożone w terminie otwartym do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 26 lutego 2019 r. i zostało skierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznał że wolą skarżącego było dalsze procedowanie w sprawie.

Skarżący został wezwany m.in. do nadesłania odpisu zażalenia i pomimo dwukrotnego awizowania adresowanej do niego korespondencji, nie odebrał przesyłki pocztowej.

W ocenie Sądu, wobec złożenia adresowanej do skarżącego przesyłki sądowej na okres czternastu dni w placówce pocztowej oraz jej dwukrotnego awizowania w dniach: 18 marca 2019 r. i 26 marca 2019 r., doszło do skutecznego doręczenia korespondencji sądowej w trybie art. 73 P.p.s.a. Za datę skutecznego doręczenia przesyłki uznać należało dzień 1 kwietnia 2019 r. Siedmiodniowy termin do dokonania żądanej przez Sąd czynności upłynął zatem z dniem 8 kwietnia 2019 r. Nieuzupełnienie braków formalnych zażalenia w wyznaczonym terminie stanowiło podstawę do jego odrzucenia.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł K. G., wskazując że nie otrzymał od pośrednika pocztowego awiza o konieczności odbioru korespondencji. Ponadto częste wizyty u lekarza dotyczące zarówno stanu zdrowia skarżącego jak i jego niepełnosprawnego dziecka powodują konieczność przebywania poza miejscem zamieszkania i uniemożliwiają regularne kontrolowanie przesyłek listownych, które są do niego kierowane.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie swojego zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby. W razie zaniedbania tego obowiązku pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, chyba że nowy adres jest sądowi znany (art. 70 § 2 P.p.s.a.).

W doktrynie przyjmuje się, że niedopełnienie przez stronę powyższego obowiązku nie zawsze powoduje automatyczny skutek w postaci pozostawienia pisma w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Sąd powinien dokonywać doręczeń pism pod rzeczywistym adresem, jeśli w jakikolwiek sposób się o nim dowie. Jeżeli więc sądowi znany jest nowy adres, wzgląd na ekonomię postępowania i obowiązek przeciwdziałania przewlekaniu postępowania nakazują skierowanie pisma pod nowy adres (por.: H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2009, s. 413).

W rozpoznawanej sprawie korespondencja zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia na postanowienie z dnia 26 lutego 2019 r. została skierowana na adres: ul. [...], N. i po jej dwukrotnym awizowaniu uznana za skutecznie doręczoną. Uwadze Sądu I instancji umknął jednak fakt, że w nagłówku pisma z dnia 7 marca 2019 r., stanowiącego zażalenie na postanowienie z dnia 26 lutego 2019 r. oraz na kopercie, w której znajdowało się to zażalenie skarżący wskazał inny adres, tj.: ul. [...], N. i to na ten adres Sąd powinien skierować wezwanie do uzupełnienia braków zażalenia.

W konsekwencji nie można było uznać wezwania z dnia 13 marca 2019 r. przesłanego na nieaktualny adres skarżącego za prawidłowe, co skutkować musi przyjęciem, że termin do uzupełnienia braków formalnych zażalenia nie rozpoczął biegu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.