Postanowienie NSA z 14 września 2011 r., I OZ 662/11

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 14 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1740/10 przyznające prawo pomocy w zakresie częściowym

Sprawa

w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia (...) czerwca 2010 r., nr (...) w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Irena Kamińska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1740/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał K. G. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia (...) czerwca 2010 r., nr (...) w przedmiocie zasiłku celowego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż wyrokiem z dnia 4 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1740/10 oddalił skargę K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia (...) czerwca 2010 r., nr (...) w przedmiocie zasiłku celowego.

W tej sytuacji skarżąca wnioskiem z dnia 10 lutego 2011 r., złożonym na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, wystąpiła do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.

Powyższy wniosek rozpoznany został - wydanym przez referendarza sądowego - postanowieniem z dnia 16 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1740/10.

Pismem z dnia 5 marca 2011 r., uzupełnionym następnie pismami z dnia 24 marca 2011 r., skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia z dnia 16 lutego 2011 r., wobec czego straciło ono moc, a sprawa z wniosku o przyznanie prawa pomocy podlega rozpoznaniu na nowo.

Wnosząc sprzeciw skarżąca zaznaczyła, że wnosi o przyznanie adwokata, celem wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 4 lutego 2011 r. oraz o zwolnienie z obowiązku uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej wniesionej przez przyznanego pełnomocnika.

Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym i uzyskiwanych dochodach zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, źródłem jej utrzymania są zaś świadczenia otrzymywane z pomocy społecznej (444 zł miesięcznie - na zakup żywności, 100 zł lub 50 zł co drugi miesiąc - na zakup środków czystości).

W uzasadnieniu wniosku skarżąca podkreśliła, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku oraz że nie posiada żadnego majątku, oszczędności, ani przedmiotów wartościowych. Wnioskodawczyni zaznaczyła, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji materialnej i nie jest w stanie ponieść kosztów ustanowienia adwokata celem napisania skargi kasacyjnej. Oświadczyła ponadto, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem lub radcą prawnym.

W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżąca wykazała, iż znajduje się w sytuacji materialnej kwalifikującej ją do przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. W ocenie Sądu pierwszej instancji sytuacja majątkowa skarżącej jest trudna i z posiadanych środków pieniężnych nie jest ona w stanie – bez uszczerbku utrzymania koniecznego - ponieść kosztów ustanowienia adwokata celem wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 4 lutego 2011 r. Jednocześnie w sprawie nie orzekano w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych, bowiem wnioskodawczyni zwolniona jest z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych z mocy ustawy.

W zażaleniu na powyższe postanowienie K. G. podniosła, iż sentencja zaskarżonego postanowienia nie zawiera informacji, iż adwokat w niniejszej sprawie jest przyznany i zobowiązany do sporządzenia skargi kasacyjnej. W konsekwencji wniosła o ponowne wydanie przez Sąd pierwszej instancji postanowienia w którym będzie napisane, iż Sąd przyznaje adwokata w celu sporządzenia skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym jest możliwe wówczas, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Na wstępie należy zwrócić stronie skarżącej uwagę, że zgodnie z art. 253 P.p.s.a. o wyznaczenie adwokata sąd zwraca się do właściwej okręgowej rady adwokackiej. Z treści przedstawionej wyżej regulacji wynika, że kompetencja sądu ogranicza się jedynie - oprócz samego przyznania prawa pomocy w postaci ustanowienia adwokata - do zwrócenia się do rady okręgowej rady adwokackiej. Następnie to organ samorządu korporacyjnego wyznacza - w zgodzie z właściwymi dla niego regułami - określoną osobę do reprezentowania skarżącej.

Żaden przepis P.p.s.a. nie uprawnia sądu administracyjnego do ingerowania w powyższe czynności. Tym samym żądanie skarżącej aby Sąd zawarł w sentencji postanowienia o przyznaniu prawa pomocy zwrotu, iż wyznaczony przez okręgową radę adwokacką pełnomocnik jest zobowiązany sporządzić w imieniu skarżącej skargę kasacyjną jest pozbawione jest podstaw prawnych i nie może zostać uwzględnione.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 §2 P.p.s.a.