Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 7 maja 2014 r., II SAB/Kr 134/14 wezwano M. W. K. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na bezczynność Wojewody Małopolskiego, w kwocie 100 złotych.
W zarządzeniu powołano § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), określono termin wykonania zarządzenia oraz konsekwencję braku uiszczenia wskazanej kwoty w tym terminie.
W zażaleniu na opisane zarządzenie wnioskodawca wskazał, że wniósł jedną skargę w sprawie bezczynności i przewlekłości, która została niezasadnie rozdzielona na cztery postępowania (II SAB/Kr 132/14, II SAB/Kr 133/14, II SAB/Kr 134/14 i II SAB/ 135/14). Ponadto wskazał, że ta skarga została już opłacona (do sygn. akt II SAB/Kr 132/14).
Następnie, w kolejnym piśmie z 2 czerwca 2014 r., skarżący podniósł, że ogranicza skargę do zarzutu bezczynności Wojewody Małopolskiego w udzieleniu informacji publicznej. Wskazał, że prawdopodobna sygnatura sprawy to II SAB/Kr 132/14, a być może także II SAB/Kr 134/14.
Dodatkowo, w piśmie z 17 czerwca 2014 r., skarżący, że w sprawie bezczynności Wojewody Małopolskiego wniósł wpis w wysokości 100 zł uznając błędnie, że sprawa ta rozpatrywana jest pod sygnaturą akt II SAB/Kr 132/14. Zdaniem skarżącego, Sąd w wezwaniach nie poinformował go jakiej skargi wpis dotyczy, jak i że rozdzielił skargę dotyczącą bezczynności organu na dwie sprawy. Podkreślił też, że miał wątpliwości, jakie sprawy są rozpoznawane pod poszczególnymi sygnaturami.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawierało usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 199 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., strony zobowiązane są do ponoszenia kosztów postępowania związanych ze swoim udziałem w sprawie. W przypadku skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie w sprawie, na skarżącym spoczywa obowiązek uiszczenia wpisu (por. art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Przewodnicząca Wydziału miała zatem obowiązek wezwać skarżącego, aby uiścił należny wpis w ciągu siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
Należało również uznać, że wpis od skargi na bezczynność Wojewody Małopolskiego powinien zostać określony stosownie do treści § 2 ust. 1 pkt 6 cyt. rozporządzenia, który stanowi, że wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi 100 zł w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej.
W skardze, M. W. K. wyraźnie wskazał na bezczynność Wojewody Małopolskiego w sprawie prawidłowego rozpatrzenia wniosków zawartych w punktach nr 1 dwóch pism z 28 marca 2014 r., złożonych w trybie przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a także na przewlekłość organu w tym postępowaniu. Skoro więc z treści cyt. art. 57 § 3 p.p.s.a. jednoznacznie wynika obowiązek przewodniczącego wydziału rozdzielenia skarg na więcej niż jeden akt lub czynność albo bezczynność organu zawartych w jednym piśmie, to należy stwierdzić, że zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dokonał rozdzielenia ww. skarg, a następnie, w sprawie II SAB/Kr 134/14 skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi na bezczynność zgodnie z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a.
Jednocześnie, z uwagi na pismo skarżącego z 2 czerwca 2014 r., w którym skarżący wyraża wątpliwości, czy sprawa II SAB/Kr 134/14 jest tożsama ze sprawą II SAB/Kr 132/14 (zakończoną wyrokiem z 15 lipca 2014 r.), w której skarżący uiścił wpis, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie powinien udzielić skarżącemu stosownych wyjaśnień.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 227 § 1, art. 197 § 2 i art. 198 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.