Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 października 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 1185/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił sprzeciw K. B. od opisanego w sentencji zarządzenia referendarza sądowego.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 20 lipca 2016 r. wezwano K. B. do uzupełnienia braków formalnych wniesionego prze nią sprzeciwu poprzez jego podpisanie lub złożenie podpisanego egzemplarza sprzeciwu, w terminie 7 dni, pod rygorem jego odrzucenia. Wyznaczony termin upłynął bezskutecznie w dniu 31 sierpnia 2016 r. K. B., pomimo prawidłowego wezwania, zawierającego pouczenie o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższej czynności, nie podpisała sprzeciwu, jak również nie nadesłała podpisanego egzemplarza sprzeciwu. Z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Zażalenie nań złożyła K. B., wnosząc o jego uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W sytuacji braku własnoręcznego podpisu, sąd wzywa stronę do usunięcia braku formalnego pisma przez jego podpisanie (art. 49 § 1 P.p.s.a.). Regulacja ta dotyczy również sprzeciwu, który po myśli art. 45 P.p.s.a. jest pismem procesowym. Zgodnie zaś z treścią art. 259 § 2 P.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W sprawie bezsporne jest, że wspomniany sprzeciw nie został podpisany. W związku z tym Sąd I instancji prawidłowo wezwał K. B. do uzupełnienia braku formalnego, jakim był dotknięty poprzez jego podpisanie lub złożenie podpisanego egzemplarza sprzeciwu, określając termin oraz rygor niewykonania tego wezwania. Nieuzupełnienie braku formalnego sprzeciwu uniemożliwiało nadanie mu właściwego biegu. W związku z powyższym należy uznać, że spełniona została przesłanka obligująca Sąd I instancji do odrzucenia sprzeciwu, określona w art. 259 § 2 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiada prawu, w związku z czym zażalenie na to postanowienie należało oddalić na podstawie art. 184 w zw. z 197 § 2 P.p.s.a.