Uzasadnienie
Przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu T.I. uczynił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii [...] prawa jazdy.
Zarządzeniem z dnia 17 listopada 2017 r. Sąd wezwał skarżącego, na podany w skardze adres, do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Ze zwróconej Sądowi przez placówkę pocztową przesyłki poleconej adresowanej do skarżącego, zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu, wynikało, że pomimo jej dwukrotnego awizowania i zawiadomienia o tym fakcie adresata nie została ona podjęta w czternastodniowym terminie. W tych okolicznościach uznano, że wezwanie dotyczące usunięcia braków formalnych zostało doręczone skarżącemu w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a.") w dniu 14 grudnia 2017 r. Tym samym siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upłynął z dniem 21 grudnia 2017. W zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnił braku fiskalnego skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 10 stycznia 2018 r. sygn. akt III SA/Wr 788/17 odrzucił skargę.
W uzasadnieniu postanowienia podał, że brak opłaty sądowej w formie wpisu traktowany jest jako szczególny brak formalny skargi, którego stwierdzenie obliguje Sąd do wezwania strony skarżącej do uiszczenia wpisu w podanej kwocie, w ustawowym terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Taki skutek zaniechania w tym zakresie ustala przepis art. 220 § 3 P.p.s.a. Skoro zatem skarżący, mimo upływu zakreślonego terminu, nie uiścił należnego wpisu sądowego, to złożona przez niego skarga podlega odrzuceniu.
Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia T.I. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez ustalenie, że adresat został prawidłowo zawiadomiony o dwukrotnym awizowaniu oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 73 § 4 P.p.s.a., poprzez jego błędne zastosowanie, a także niezaliczenie na poczet opłaty wpłaconej przez skarżącego kwoty 2.000 zł i zarządzenie jej zwrotu. W obszernym uzasadnieniu zażalenia przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w nim zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd odrzuca skargę. Zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należy wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Wbrew twierdzeniu wnoszącego zażalenie, wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, wystosowane do niego przez Sąd pierwszej instancji, zostało mu prawidłowo doręczone w trybie art. 73 P.p.s.a.
Zgodnie z art. 73 § 1 P.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4).
Powyższy przepis wskazuje na jedną z form tzw. doręczeń zastępczych, kiedy to przesyłka nie zostaje doręczona bezpośrednio do rąk jej adresata, lecz przyjmuje się fikcję prawną, iż takie doręczenie nastąpiło.
Z adnotacji operatora pocztowego umieszczonych na kopercie, w której w/w wezwanie do uiszczenia wpisu zostało przesłane skarżącemu na wskazany przez niego w skardze adres do doręczeń wynika, że przesyłka została prawidłowo dwukrotnie awizowana. Pierwsze awizowanie miało miejsce w dniu 30 listopada 2017 r., zaś ponowne – w dniu 8 grudnia 2017 r. Przesyłkę – jako niepodjętą w terminie – zwrócono do nadawcy w dniu 15 grudnia 2017 r. Wprawdzie na kopercie rzeczywiście, jak podnosi wnoszący zażalenie, brak jest wzmianki dotyczącej pierwszego awizowania, a wyłącznie sama jego data i podpis doręczyciela, to jednak fakt ten wynika ze zwrotnego odbioru, gdzie znajduje się informacja podpisana przez listonosza, iż przesyłkę pozostawiono w konkretnej placówce pocztowej, o czym w dniu 30 listopada 2017 r. umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 73 P.p.s.a., słusznie uznał zatem przesyłkę za skutecznie doręczoną z dniem 14 grudnia 2017 r.
Odnosząc się natomiast do argumentacji zażalenia dotyczącej adresu, na jaki wezwanie Sądu zostało przesłane, stwierdzić należy, iż z akt sprawy wynika, że w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T.I. wyraźnie wskazał adres do doręczeń – [...]. Wezwanie do uiszczenia wpisu zostało zatem skierowane na adres podany w skardze – jako aktualny i właściwy dla doręczeń. Co więcej, późniejsza korespondencja sądowa w niniejszej sprawie kierowana do skarżącego na w/w adres była przez niego odbierana osobiście (zwrotne potwierdzenie odbioru przez skarżącego np. postanowienia z dnia 10 stycznia 2018 r. o odrzuceniu skargi – k. 21 akt sprawy).
Ponadto zauważyć należy, iż kwota 2.000 zł, na którą powołuje się skarżący, nie została uiszczona do tej sprawy.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.