Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 125/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie w sprawie ze skargi D.S., reprezentowanego przez radcę prawnego M.D., wniesionej na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpoznania wniosku o w sprawie przetwarzania danych osobowych. Jednocześnie, w drugim punkcie sentencji, Sąd zasądził od Inspektora zwrot kosztów postępowania w kwocie 340 zł na rzecz skarżącego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, iż organ, decyzją z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], rozstrzygnął sprawę zainicjowaną wnioskiem skarżącego. Sąd zauważył, iż wydanie tej decyzji nastąpiło już po wniesieniu skargi na bezczynność organu, jednakże zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., następuje także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu, organ ten wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Postępowanie w przedmiotowej sprawie umorzone zostało więc z uwagi na jego bezprzedmiotowość, zaś o zwrocie kosztów Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 ustawy P.p.s.a.
W dniu 2 sierpnia 2011 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, prawidłowo reprezentowany, wystąpił ze środkiem zaskarżenia zatytułowanym "Skarga kasacyjna", w którym domagał się uchylenia postanowienia Sądu I instancji w części dotyczącej kosztów postępowania. Organ zarzucił Sądowi naruszenie art. 151 § 4 w zw. z art. 166 ustawy P.p.s.a. oraz art. 201 § 1 w zw. z art. 54 § 3 ustawy P.p.s.a. W obszernym uzasadnieniu organ wskazał między innymi, iż Sąd nieprawidłowo przyjął, że organ pozostawał w przedmiotowej sprawie w bezczynności, co miałoby wynikać z faktu, iż zdaniem Sądu decyzja z dnia [...] maja 2011 r. wydana została w trybie art. 54 § 3 ustawy P.p.s.a. Obciążenie więc organu obowiązkiem zwrotu kosztów było nieuzasadnione i przedwczesne, bowiem Sąd arbitralnie rozstrzygnął o tym, iż organ pozostawał w bezczynności bez merytorycznego rozpoznania sprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną D.S., reprezentowany przez tego samego radcę prawnego, wniósł o jej odrzucenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania zażaleniowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 194 § 4 pkt 9 ustawy P.p.s.a. środkiem zaskarżenia, który przysługuje stronie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, jeżeli strona nie występuje ze skargą kasacyjną, jest zażalenie. W przedmiotowej sprawie przedmiotem wniesionego przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych był punkt 2 postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt I SAB/Wa 125/11, którym umorzono postępowanie ze skargi D.S., na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpoznania wniosku o w sprawie przetwarzania danych osobowych oraz zasądzono od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. Skoro zatem przedmiotem wniesionego środka zaskarżenia było jedynie rozstrzygnięcie w kwestii zwrotu kosztów postępowania pomiędzy jego stronami, nie można było zakwalifikować go jako skargę kasacyjną. Prawidłowym bowiem środkiem zaskarżenia, z jakim winien w przedmiotowej sprawie wystąpić organ, było zażalenie wniesione w oparciu o powołany powyżej przepis. Zażalenie to, stosownie do art. 194 § 2 ustawy P.p.s.a., powinno zostać wniesione w terminie siedmiu dni od daty doręczenia postanowienia z dnia 28 czerwca 2011 r., które to doręczenie miało miejsce w dniu 4 lipca 2011 r.
Wniesiony przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych środek zaskarżenia, niesłusznie nazwany skargą kasacyjną, złożony został jednak dopiero w dniu 2 sierpnia 2011 r., a zatem z uchybieniem siedmiodniowego terminu, co powoduje konieczność jego odrzucenia.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1, art. 180 w zw. z art. 193 i art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.